Παρασκευή, 16 Μαΐου 2014

Godzilla (2014)

Είδος : Επιστημονικής Φαντασίας

Godzilla
Σκηνοθεσία:Gareth Edwards
Σενάριο:Max Borenstein,Dave Callaham
Παίζουν:Aaron Taylor-Johnson,
Elizabeth Olsen,Bryan Cranston
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
ΥΠΟΘΕΣΗ: Το 1999, σε ένα πυρηνικό εργοστάσιο της Ιαπωνίας, θα συμβεί ένα ατύχημα, που θα κοστίσει τη ζωή δεκάδων ανθρώπων που εργάζονταν εκεί, ανάμεσά τους και η σύζυγος του Αμερικανού επιστήμονα Τζο Μπρόντι. Ο Μπρόντι έκτοτε πιστεύει ότι αυτό που συνέβη δεν ήταν ατύχημα αλλά πως η αιτία όσων συνέβησαν είναι ένα ζωντανό πλάσμα, το οποίο κρατάει κρυφό η Ιαπωνική κυβέρνηση όλα αυτά τα χρόνια, αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο νέας αφύπνισης του πλάσματος. Όταν ο Τζο θα συλληφθεί από τις Ιαπωνικές αρχές, γιατί παραβίασε την περιοχή καραντίνας, ο γιος του, πεζοναύτης του Αμερικανικού στρατού, θα φθάσει στην Ιαπωνία, για να τον πείσει να τα παρατήσει και να επιστρέψει μαζί του στην Αμερική, να μείνει μαζί με τον ίδιο, τη γυναίκα του και τον πεντάχρονο γιο του. Τα πράγματα θα πάρουν όμως άλλη τροπή και θα αποδειχθεί πως ο Τζο είχε δίκιο, όταν ένα γιγάντιο πλάσμα θα εμφανιστεί στις ακτές της Ιαπωνίας. Δεν είναι όμως μόνο ένα το πλάσμα και κίνδυνο δεν διατρέχει μόνο η Ιαπωνία...  

ΑΠΟΨΗ: Εξήντα ολόκληρα χρόνια πέρασαν από την πρώτη εμφάνιση του πανίσχυρου μεταλλαγμένου -μέχρι τώρα- τέρατος. Εξήντα χρόνια ο Γκοτζίλα καταστρέφει το Τόκυο, το προστατεύει, το ξανακαταστρέφει, τα βάζει με άλλα γιγάντια πλάσματα (kaiju), μάχεται κόντρα στους ανθρώπους, μάχεται για τους ανθρώπους και γενικά έχει μια ιδιαίτερη ιστορία, που δεν είναι πάντα ξεκάθαρη. Το μόνο σίγουρο είναι ότι πάντα ο Γκοτζίλα αντιπροσώπευε την οργή της φύσης. Τότε, το 1954, ήταν ο απεσταλμένος της φύσης, ο εκδικητής για όλα τα δεινά που προκλήθηκαν από την ατομική βόμβα και τις μετέπειτα δοκιμές πυρηνικών όπλων, ενώ τώρα, το 2014, ο Γκοτζίλα είναι αυτός που πρέπει να επαναφέρει την ισορροπία στη φύση, ισορροπία που κλόνισαν οι άνθρωποι.
  Με ένα προσεγμένο σενάριο, τουλάχιστον μέχρι τα μισά του φιλμ, με ένα ξεκαθάρισμα άμεσο του τι είναι όλα αυτά που θα παρακολουθήσουμε, με έναν επιβλητικό  Μπράιαν Κράνστον (το μεγαλύτερο ατού του φιλμ, που όμως χάνεται σύντομα) με συνεχώς κλιμακούμενη αγωνία μέχρι την ώρα της αποκάλυψης των τεράτων, το φιλμ πετυχαίνει μια εξαιρετική πρώτη ώρα. Ο Γκοτζίλα teas-άρεται συνεχώς, από την αρχή του φιλμ, έτσι η είσοδος του είναι μεγαλόπρεπη και επιβλητική, κάπου εκεί, στα μισά της ταινίας και αφού έχει κάνει την εμφάνιση του το πρώτο τέρας, το ονομαζόμενο MUTO (Massive Unidentified Terrestrial Object).
  Σκοτεινός και σκεπτόμενος, ο νέος Γκοτζίλα, βρίσκεται πιο κοντά στη λογική της πρώτης ταινίας του 1954, με μια διαφορά, που για τους φίλους του Γκοτζίλα δεν αποτελεί έκπληξη, αλλά για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με τη μυθολογία του όμως, αποτέλεσε στοιχείο αιφνιδιασμού (αυτό το καταλαβαίνεις μόνο στον κινηματογράφο από την αντίδραση του κοινού). Δεν αναφέρω τη διαφορά για να μην το χαλάσω σε όσους από εσάς είστε διατεθειμένοι να παρακολουθήσετε το φιλμ. Και όχι, δεν έχει να κάνει με την πυρηνική ανάσα του Γκοτζίλα. Εδώ, όπως σε όλα τα φιλμ του, εκτός του ριμέικ του 1998, ο Γκοτζίλα "φτύνει φωτιά", το κάνει δύο φορές και η δεύτερη είναι αυτή που το κοινό ξεσπά σε χειροκροτήματα. (Αν κάτι είχα να δω πολλά χρόνια στον κινηματογράφο, ήταν τα αυθόρμητα χειροκροτήματα, κάτι που στον Godzilla συνέβη δύο φορές!) Όσο κι αν αυτό "ξενέρωσε" αρκετούς, οι οποίοι μέχρι ενός σημείου απολάμβαναν την αληθοφάνεια του φιλμ, (ακόμα κι όταν γιγαντιαία πλάσματα δέρνονταν στους δρόμους της Χαβάης, κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε, η φλόγα τους πείραξε...) είναι κάτι που δε μπορούσε να λείπει. Είναι το σήμα κατατεθέν του Γκοτζίλα, μαζί με το βρυχηθμό του, ο οποίος εδώ έχει δουλευτεί τόσο, ώστε να παραμένει αναγνωρίσιμος στους φανατικούς φίλους του πλάσματος.
   Όταν ξεκίνησα το γράψιμο, ανέφερα το "πανίσχυρο μεταλλαγμένο- μέχρι τώρα- τέρας". Ο Γκοτζίλα, στο νέο του φιλμ, δεν είναι πια ένα μεταλλαγμένο ζώο, αλλά ένα ζώο που υπάρχει χιλιάδες χρόνια. Θηρευτής άλφα αποκαλείται από τον Ιάπωνα επιστήμονα, Dr. Ichiro Serizawa. Είναι αυτός που επεμβαίνει, όταν η ισορροπία στη φύση διαταράσσεται. Ίσως, του δίνεται και μια πιο μεταφυσική ιδιότητα, η οποία απειροελάχιστα υπήρχε στα προηγούμενα φιλμ.
  Στο ερμηνευτικό κομμάτι του φιλμ, τώρα, μην περιμένετε πολλά. Εξαιρετικός ο Μπράιαν Κράνστον, το ξαναλέω, γεμίζει την οθόνη τόσο επιβλητικά όσο ο Γκοτζίλα στη συνέχεια. Χάνεται όμως νωρίς κι όταν τη σκυτάλη παίρνει ο κινηματογραφικός γιος του, Άαρον Τέιλορ Τζόνσον, εμφανίζεται ένα τεράστιο ερμηνευτικό κενό. Άχρωμος και άνευρος, όπως και η Ελίζαμπεθ Όλσεν. Κεν Γουατανάμπε, Σάλι Χόκινς και Ντέηβιντ Στράδερν μοιάζουν να χάνονται όσο κυλά η ώρα.
  Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει στη μουσική επένδυση του φιλμ, με έντονες επιρροές από τη δεκαετία του '70 και του '80. Το μυαλό μου πήγε πολλές φορές στα Σαγόνια του Καρχαρία. Η αγωνία και ο φόβος που προκαλεί η αναμονή, εκφράζονται άψογα μέσα από τις νότες του Alexandre Desplat.
  Τελικά, ο νέος Γκοτζίλα δεν είναι το αριστούργημα, που πολύ θα ήθελα να είναι, είναι όμως σίγουρα ένα εξαιρετικό φιλμ. Ένα φιλμ που περιέχει σκηνές που σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό, τόσο ερμηνευτικά (από τον Κράνστον πάντα), όσο και οπτικά. Δείτε το, είτε ανήκετε σε αυτούς που γνωρίζουν τι εστί Γκοτζίλα, είτε όχι. Ο κινηματογράφος φτιάχτηκε (και) για τέτοιες ταινίες.




Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
Godzilla (2014) on IMDb



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου