Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

Central Intelligence (2016)

Είδος: Κωμωδία

ΚΕΝΤΡΟ ΕΥΦΥΙΑΣ
Σκηνοθεσία:Rawson Marshall Thurber
Σενάριο:Ike Barinholtz,David Stassen,
Rawson Marshall Thurber
Παίζουν:Dwayne Johnson,Kevin Hart,
Danielle Nicolet
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο πιο πολλά υποσχόμενος απόφοιτος του Λυκείου του, Κάλβιν Τζόινερ, είναι πλέον λογιστής σε μια εταιρεία και η ζωή του είναι όσο πιο συμβατική μπορείς να φανταστείς. Ο Μπομπ Γουίρντριχ ήταν ο υπέρβαρος μαθητής του Λυκείου που έπεφτε θύμα bullying και που μόνο ο Κάλβιν του φέρθηκε με σεβασμό εκείνη την εποχή. Είκοσι χρόνια μετά, ο Μπομπ, είναι ένας θηριώδης τύπος που φαίνεται να εργάζεται ως πράκτορας της CIA και ζητά τη βοήθεια του Κά
λβιν, για να ξεσκεπάσει μια οικονομική πλεκτάνη, που έχει στηθεί εις βάρος του. Η ζωή του Κάλβιν γίνεται άνω κάτω και βρίσκεται ανάμεσα στα πυρά της CIA και του Μπομπ, χωρίς να μπορεί να καταλάβει αν ο Μπομπ του έχει πει την αλήθεια ή αν όντως είναι μπλεγμένος σε παράνομα "παιχνίδια".


ΑΠΟΨΗ: Το Χόλιγουντ θέλει να φτιάξει μια ταινία που να περνά μήνυμα κατά του bullying. Φτιάχνει λοιπόν μια ταινία που ξεκινά και τελειώνει με ξεκάθαρο αυτό το μήνυμα, το χρησιμοποιεί και για λίγα λεπτά στα μέσα της ταινίας και το έκανε το καθήκον του. Έτσι νομίζει. Αν πραγματικά θέλεις να φτιάξεις μια ταινία για αυτό το θέμα, φτιάξε μια καλύτερη και πιο ουσιαστική, γιατί το Central Intelligence απλώς συνεχίζει την ανούσια υπερέκθεση του Κέβιν Χαρτ στον ίδιο ρόλο που τον έχουμε συνηθίσει. Απ' την άλλη, ευτυχώς υπάρχει και ο Ντουέιν Τζόνσον και το διασκεδάζει.
  Η κωμική περιπέτεια του Ρόσον Μάρσαλ Θάρμπερ βασίζεται σε μια ιδέα όχι πρωτότυπη αλλά που μπορεί να δώσει "πατήματα" για μια καλή κωμική εξέλιξη. Το πρόβλημα είναι ότι ο τρόπος που χρησιμοποιεί τον χαρακτήρα που υποδύεται ο (μονίμως φλύαρος) Κέβιν Χαρτ είναι αδικαιολόγητος ακόμα και για κωμωδία. Δύο φορές θα μπορούσε να έχει απομακρυνθεί από τον Μπομπ (Ντουέιν Τζόνσον) ο Κάλβιν (Κέβιν Χαρτ) και να έχει τελειώσει εκεί όλο το θέμα αλλά και τις δύο βρίσκεται στο αμάξι μαζί του, χωρίς κανείς να τον έχει αναγκάσει. Τέλος πάντων, δεν είναι για πολλή ανάλυση το φιλμ και τα της πλοκής του, γιατί το σενάριο είναι τόσο κακογραμμένο που αφήνει απλώς τον Χαρτ και τον Τζόνσον να κάνουν πλακίτσα μεταξύ τους. Αυτή η μεταξύ τους πλάκα μας δίνει τέσσερις- πέντε καλές στιγμές, όπως η σκηνή στον ψυχολόγο, αλλά το σύνολο του φιλμ είναι περίπτωση "βλέπω-βγαίνω από την αίθουσα-ξεχνάω".
  Ο Κέβιν Χαρτ είναι και επισήμως για μένα ο άνθρωπος που δε μπορώ να παρακολουθώ στην οθόνη. Η εκνευριστική υπερκινητικότητα, η φλυαρία και τα συνεχόμενα αστεία του τύπου "είμαι-μαύρος-και-φέρομαι-έτσι-γιατί-έτσι-φέρονται-οι-μαύροι" δε μπορούν πια να με κάνουν να γελάσω, εκτός ίσως από ένα, εδώ που τα λέμε, όταν η γυναίκα του προσπαθεί να τον πείσει να επισκεφτούν ένα ψυχολόγο-σύμβουλο γάμο και ο Χαρτ της απαντά ότι οι μαύροι δεν πάνε σε ψυχολόγους αλλά όταν έχουν προβλήματα και θέλουν να μιλήσουν πάνε σε κουρεία ή βλέπουν το "Κουρείο". Εκείνη ήταν η μόνη στιγμή που έπιασα το εαυτό μου να γελάει με αστείο του Χαρτ. Και μη νομίσετε ότι θεωρώ γενικά τον Χαρτ ατάλαντο. Το αντίθετο, μάλιστα! Νομίζω ότι είναι ένας ταλαντούχος κωμικός περφόρμερ που έχει κάνει το λάθος να υπερεκθέσει τον εαυτό του τα τελευταία χρόνια στον κινηματογράφο. Μια άλλη περίπτωση υπερέκθεσης είναι και αυτή του Ντουέιν Τζόνσον, ο οποίος έπαιξε, παίζει και θα παίξει σε τόσα πολλά φιλμ στο διάστημα που έρχεται, που είναι να απορείς με τις αντοχές του! Το θετικό με τον Τζόνσον είναι ότι εδώ το διασκεδάζει και η παρουσία του είναι αυτή που σε χαλαρώνει και σε κάνει να χαμογελάς ανά διαστημάτα, αν όχι να γελάς. Ο πρώην παλαιστής μπορεί να παίζει αναγκαστικά πιο τυποποιημένους ρόλους λόγω του παρουσιαστικού του αλλά καταρχάς το κάνει καλά και δεύτερον προσπαθεί αρκετά να μην είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα σε κάθε του εμφάνιση. Αν τον παρακολουθήσετε προσεκτικά, θα καταλάβετε αυτή την ανεπαίσθητη διαφορά, που θεωρώ ότι είναι ο λόγος που ο κόσμος δεν τον έχει βαρεθεί, όπως συμβαίνει συνήθως με τους action heroes όλων των εποχών μετά από πέντε με έξι ταινίες. Στα συν ότι ο τύπος μοιάζει να έχει αρκετό χιουμόρ, πράγμα φανερό και σε αυτό το φιλμ.
  Αυτό που προσπαθεί να κάνει το φιλμ του Θάρμπερ είναι να σατιρίσει τα φιλμ κατασκοπίας και τις αστυνομικές περιπέτειες αλλά δεν τα καταφέρνει καλά και, δυστυχώς γι αυτόν, έχουμε δύο σχετικά πρόσφατα φιλμ που το έκαναν αυτό εξαιρετικά. Αναφέρομαι φυσικά στο Spy και στο Kingsman: The Secret Service, τα οποία, με τον δικό του τρόπο το καθένα, βρήκαν το σωστό σημείο να εστιάσουν και πρόσεξαν αρκετά και την πλοκή τους. Τα λεφτά μου δε θα τα έδινα για να δω το Κέντρο Ευφυίας στον κινηματογράφο. Ίσως μόνο σε ένα θερινό, με πάρα πολύ χαλαρή διάθεση και με τη συντροφιά μπίρας ή αλκοόλ γενικά, για ακόμα πιο χαλαρή διάθεση από την αρχική!




Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn
Κέντρο ευφυΐας (2016) on IMDb



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου