Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2018

Skyscraper (2018)

Είδος: Δράσης

"Εδώ όλοι ξέρουν τι ταινία φτιάχνουν και σε τι ταινία παίζουν κι αυτό είναι το θετικό της υπόθεσης. Μια ταινία με τα γνωστά κλισέ των ταινιών δράσης, με κλείσιμο του ματιού στο Die Hard, με δόσεις χιούμορ και μαγγιώρικες ατάκες και με τις απαραίτητες υπερβολές στην πλοκή και στις σκηνές δράσης."

ΟΥΡΑΝΟΞΥΣΤΗΣ
Σκηνοθεσία:Rawson Marshall Thurber
Σενάριο:Rawson Marshall Thurber
Παίζουν:Dwayne Johnson,
Neve Campbell,Chin Han
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
 Ο Ντουέιν Τζόνσον δε σταματά την επέλαση στα κινηματογραφικά ταμεία και μετά το Jumanji και τη μάχη με τα γιγάντια ζώα στο Rampage: Το Απόλυτο Χάος, συνεχίζει να τρέχει μέσα στα ερείπια κατεστραμμένων κτιρίων και να κρατά το ρόλο του απόλυτου ήρωα δράσης σε διασκεδαστικές περιπέτειες, που το μόνο που προσφέρουν είναι ... διασκέδαση, για το μέσο θεατή, που απλώς ψάχνει κάτι να περάσει την ώρα του χωρίς να καταβάλει μεγάλη προσπάθεια. Ως προς αυτό, μια χαρά τα πάει και o Ουρανοξύστης.
  Ο Γουίλ Σόγιερ, πρώην μέλος των Ειδικών Δυνάμεων του FBI, που έχασε το πόδι του σε μια αποστολή που πήγε στραβά, εργάζεται ως σύμβουλος ασφαλείας. Ταξιδεύει οικογενειακώς στο Χονγκ Κονγκ, εκεί όπου ένας παλιός συνάδελφος που εργάζεται στην ασφάλεια ενός κροίσου της τεχνολογίας, τον προτείνει ως το κατάλληλο άτομο για να ελέγξει τα μέτρα ασφαλείας του τελευταίου δημιουργήματος του πλούσιου Κινέζου. Ο πιο ψηλός ουρανοξύστης του κόσμου, το ψηλότερο κτίριο που φτιάχτηκε ποτέ, ετοιμάζεται να ανοίξει τις πόρτες του στο ευρύ κοινό και ο Γουίλ πέφτει θύμα μιας συνωμοσίας που θέλει την καταστροφή του κτιρίου, για τους λόγους που συνήθως συμβαίνουν αυτά: τα λεφτά. Οι οικογένειά του βρίσκεται παγιδευμένη στο κτίριο και ο Γουίλ είναι ο μόνος που ξέρει τον τρόπο να τους βγάλει από εκεί σώους.
  Ακόμα μια συνεργασία του Τζόνσον και του σκηνοθέτη Ρόσον Μάρσαλ Θάρμπερ, μετά το επιτυχημένο εισπρακτικά Κέντρο Ευφυΐας, αυτή τη φορά ξεκάθαρα σε μονοπάτια δράσης που μας πάνε πίσω στη δεκαετία του 1990. Εδώ όλοι ξέρουν τι ταινία φτιάχνουν και σε τι ταινία παίζουν κι αυτό είναι το θετικό της υπόθεσης. Μια ταινία με τα γνωστά κλισέ των ταινιών δράσης, με κλείσιμο του ματιού στο Die Hard, με δόσεις χιούμορ και μαγγιώρικες ατάκες και με τις απαραίτητες υπερβολές στην πλοκή και στις σκηνές δράσης. Από τη στιγμή που γίνεται κατανοητό σε όλους ότι φτιάχνουμε μια ταινία που δεν πρέπει να πάρει στα σοβαρά τον εαυτό της αλλά να το διασκεδάσει με το υλικό της, τα πράγματα κυλάνε καλά, τόσο για τους ίδιους όσο και για τους θεατές. Στη μεγαλύτερη διάρκεια λοιπόν της ταινίας αυτό συμβαίνει και παρά το ότι όσα συμβαίνουν τα έχουμε δει και ξαναδεί, παρά το ότι γνωρίζουμε με μαθηματική ακρίβεια πως θα προχωρήσει η κάθε σκηνή της ταινίας και πως αυτή θα καταλήξει, το σύνολο του έργου δεν είναι απογοητευτικό, όπως εύκολα θα μπορούσε να συμβεί.
  Ο χαρισματικός Τζόνσον μπορεί άνετα πλέον να πάρει την κάθε ταινία τέτοιου είδους στην πλάτη του και το κάνει κι εδώ, με μια μικρή προσπάθεια να δείξει κι έναν λίγο πιο ευαίσθητο χαρακτήρα, έναν τύπο οικογενειάρχη, αλλά αχρείαστη είναι αυτή η προσέγγιση όταν γίνεται με τόσο προφανή τρόπο. Η Νιβ Κάμπελ επανέρχεται σε μια μεγάλη παραγωγή και υποδύεται τη σύζυγο του πρωταγωνιστή, που στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας τη βλέπουμε με τα δύο πιτσιρίκια να προσπαθούν να βρουν τρόπο διεξόδου από το κτίριο. Καλός ο Τσιν Χαν, στο ρόλο του κροίσου, διατηρώντας την ψυχρότητα του χαρακτήρα που περιμένεις να έχει ένας τέτοιος τύπος. Στο ρόλο του βασικού κακού βρίσκουμε τον Δάνο, Ρόλαντ Μέλερ, να τα βγάζει άνετα πέρα στον συμβατικό τύπο κακού που συναντάμε σε αυτού του είδους τα φιλμ.
  Γενικά δεν είναι κακή επιλογή το Ουρανοξύστης αν ξέρεις τι να περιμένεις. Αν ουσιαστικά δεν έχεις απαίτηση για κάτι πρωτότυπο, κάτι με καλά γραμμένους χαρακτήρες και πλοκή που πατάει γερά στο έδαφος αλλά για ένα φιλμ που θέλει να κάνει υπερβολικά πράγματα και απλώς να σε ικανοποιήσει στον τομέα "θέαμα χωρίς πολύ σκέψη", τότε ικανοποιημένος θα μείνεις. Αν μπορούσε να κρατήσει και λίγο το επίπεδο του ενδιαφέροντος πιο ψηλά κατά το τελευταίο ημίωρο, καθώς εκεί κάνει την κοιλιά παρά τη συνεχόμενη δράση (γιατί εκεί γίνονται οι πιο προβλέψιμες σεκάνς), τότε θα ήταν καλύτερα τα πράγματα για εμάς. Ωστόσο, όσοι δεν αντέχεται τις Αμερικανιές εννοείται ότι αποφεύγεται το φιλμ χωρίς δεύτερη σκέψη.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn
IMDb



Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2018

Jurassic World: Fallen Kingdom (2018)

Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας, Δράσης

"Μια θεαματική, διεκπεραιωτική αρπαχτή ήταν στην ουσία το Fallen Kingdom. Μια αρπαχτή που βρίσκεται αν δεν κάνω λάθος πάρα πολύ ψηλά στη λίστα των πιο επιτυχημένων εισπρακτικά ταινιών όλων των εποχών, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται αυτό για ένα φιλμ που δεν είναι από τα καλύτερα της σειράς."

JURASSIC WORLD:
ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΕΠΕΣΕ
Σκηνοθεσία: J.A. Bayona
Σενάριο:Derek Connolly,Colin Trevorrow
Παίζουν:Chris Pratt,
Bryce Dallas Howard,Rafe Spall
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
Κυρίες και κύριοι, έχουμε νέο διεκδικητή στον τίτλο της χειρότερης ταινίας στη σειρά του Jurassic Park! Το Jurassic Park III αισθάνεται πολύ κοντά την ανάσα του Fallen Kingdom που απειλεί να πάρει τη θέση του παρά τα εντυπωσιακότατα ψηφιακά εφέ και την προσεγμένη παραγωγή του. Θεωρούσα ότι δύσκολα θα είχε αυτή η σειρά σήμερα μια κακή ταινία στο ενεργητικό της, όμως το Fallen Kingdom έχει πολλά από αυτά τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν μια κακή ταινία.
  Τρία χρόνια μετά τα γεγονότα του Jurassic World επιστρέφουμε στη νήσο Νούμπλαρ. Το πάρκο έχει κλείσει αλλά οι δεινόσαυροι είναι ακόμα εκεί και κινδυνεύουν με αφανισμό καθώς έχει ξυπνήσει το ηφαίστειο του νησιού. Πρώην συνεργάτης του ιδρυτή του Πάρκου, Τζον Χάμοντ, επικοινωνεί με την Κλερ Ντέρινγκ, η οποία έχει ξεκινήσει εκστρατεία για τη σωτηρία των δεινοσαύρων, και τη χρηματοδοτεί για να πάει στον νησί μαζί με τον εκπαιδευτή των ζώων, Όουεν Γκρέιντι. Εκεί υπάρχει ένα επιτελείο που θα φροντίσει για τη μεταφορά των περισσότερων ζώων σε ασφαλές μέρος, στην Αμερική. Η Κλερ και ο Όουεν δεν αργούν να ανακαλύψουν ότι σκοπός του χρηματοδότη δεν ήταν ακριβώς η σωτηρία των ζώων αλλά η ανεύρεση του DNA του Ιντόμινους Ρεξ και η δημιουργία ενός νέου δεινοσαύρου, ικανό να χρησιμοποιηθεί ως όπλο και να πουληθεί στους ενδιαφερόμενους. Παράλληλα μεταφέρονται και μερικά ακόμα είδη δεινοσαύρων καθώς μερικά εκατομμύρια παραπάνω στη μαύρη αγορά, δεν θα ήταν κι άσχημα. Οι δεινόσαυροι λοιπόν μεταφέρονται στην Αμερική και η Κλερ με τον Όουεν προσπαθούν να σταματήσουν την καταστροφική αυτή επιχείρηση.
  Το φιλμ που σκηνοθέτησε ο J.A. Bayona έχει τρία πολύ καλά στοιχεία: καλή φωτογραφία, εξαιρετικά εφέ και μερικές πολύ καλές σκηνές δράσης και αγωνίας. Τίποτα από όλα αυτά όμως δεν το μετατρέπει σε μια καλή ταινία, γιατί δεν υπάρχει το απαραίτητο σενάριο, η πλοκή που οδηγεί την κάθε ταινία κάπου. Οι δεινόσαυροι μεταφέρονται χωρίς καμία λογική από το νησί σε μια έπαυλη (!) και φυλάσσονται στα υπόγεια (!!) έως ότου γίνει η δημοπρασία τους! Ναι, δεινόσαυροι μπαίνουν σε κλουβιά στο υπόγειο μιας έπαυλης μόνο και μόνο για να γίνει αυτό που γίνεται στο φινάλε και να γυρίσει ο Τρεβόροου το φιλμ που ήθελε πάντα να γυρίσει. Κοινώς, το Fallen Kingdom είναι μια ταινία που αναλαμβάνει απλώς να μεταφέρει τους δεινόσαυρους από το νησί στην Αμερική, με όσο πιο ανώδυνο τρόπο γίνεται για τη σειρά. Εισπρακτικά το κατάφερε και με το παραπάνω, οπότε όλοι ικανοποιημένοι στη Universal και πάμε για το τελικό μέρος του Jurassic World σε λίγα χρόνια, το οποίο, παρά την απογοήτευσή μου από αυτό το δεύτερο μέρος, ομολογώ ότι μου κεντρίζει την περιέργεια και θα περιμένω με ενδιαφέρον.
  Πίσω στο Fallen Kingdom τώρα και στον σκηνοθέτη του, J.A. Bayona, ο οποίος είναι ένας άνθρωπος που φανερά αγαπά το σινεμά τρόμου και το γοτθικό στοιχείο. Μέσα στο σεναριακό αχταρμά της ταινίας, αυτό είναι φανερό με αρκετές σκηνές οι οποίες στην πλειοψηφία τους ήταν καλά στημένες και γοητευτικά κινηματογραφημένες αλλά έρχονταν σε πλήρη αντίθεση με την ιδεολογία των πρωταγωνιστών και κανένα ρόλο δεν έπαιζαν στην δράση της ταινίας. Τι εννοώ με αυτά: στο πρώτο σκέλος που αφορά την ιδεολογία των πρωταγωνιστών, έχουμε τους ήρωες που προσπαθούσαν να βοηθήσουν τα ζώα να επιζήσουν. Ο σκηνοθέτης όμως παρουσιάζει τα ζώα σαν τέρατα σε κάθε σκηνή που του δίνεται η ευκαιρία, αφήνοντας ξεκρέμαστους τους πρωταγωνιστές του. Στο δεύτερο σκέλος, έχουμε τις πολύ καλές σκηνές που στήνει ο σκηνοθέτης, που είναι αρκετές, αλλά καμία δεν προσφέρει τίποτα ουσιαστικό στην πλοκή μας. Αναφορές στις πρώτες ταινίες και στον Σπίλμπεργκ, ατμόσφαιρα τρόμου και παραμυθιού αλλά ουσία σε τίποτα από όλα αυτά. Υπάρχει μία σκηνή που θεωρώ ότι εκεί τέλειωσε ουσιαστικά αυτή η ταινία, εκεί άφησε πίσω οτιδήποτε ενδιαφέρον υπήρχε και είναι μάλιστα συμβολική και ίσως η πιο όμορφα δοσμένη. Όταν το πλοίο αφήνει το νησί που καταστρέφεται από το ηφαίστειο, στο λιμάνι υπάρχει ένας βραχιόσαυρος (ο πρώτος δεινόσαυρος που είδε ο Άλαν Γκραντ στην πρώτη ταινία) ο οποίος δεν έχει πουθενά να πάει και μέσα στους καπνούς και στη λάβα βλέπουμε τη σκιά του να σηκώνεται στα δύο πόδια, ως αναφορά στην ταινία του Σπίλμπεργκ, και η σεκάνς τελειώνει με τον προφανή θάνατό του. Εκεί τελείωσε οτιδήποτε ουσιαστικό είχε να κάνει η ταινία.
  Οι χαρακτήρες των Κρις Πρατ και Μπράις Ντάλας Χάουαρντ επανέρχονται κι εδώ το σενάριο καταφέρνει να κάνει και τον Πρατ αδιάφορο ενώ η Ντάλας προάγεται από ενοχλητική- στην πρώτη ταινία- απλώς σε αδιάφορη. Ο νεαρός και η νεαρά που παίζουν τους βοηθούς της Χάουαρντ ξεχνιούνται κι αυτοί σύντομα, με την κοπελιά να είναι ωστόσο η πιο διακριτική ίσως παρουσία της ταινίας, ενώ έχουμε και τον απαραίτητο κακό στρατιωτικό, που υποδύεται ο Τεντ Λεβάιν, που περιμένεις να είναι καρικατούρα αλλά εδώ παραείναι. Τον κακό της υπόθεσης αναλαμβάνει να υποδυθεί ο Ραφ Σπαλ, ο οποίος τι να κάνει κι αυτός, παίζει με ότι του δώσανε, όπως και ο Τζέιμς Κρόμγουελ, ο Τόμπι Τζόουνς (αυτός κι αν είναι καρικατούρα) και ο Τζεφ Γκόλντμπλουμ, που επιστρέφει αλλά για πολύ πολύ λίγο, μόνο για να ξεκινήσει και να κλείσει την ταινία.
  Μια θεαματική, διεκπεραιωτική αρπαχτή ήταν στην ουσία το Fallen Kingdom. Μια αρπαχτή που βρίσκεται αν δεν κάνω λάθος πάρα πολύ ψηλά στη λίστα των πιο επιτυχημένων εισπρακτικά ταινιών όλων των εποχών, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται αυτό για ένα φιλμ που δεν είναι από τα καλύτερα της σειράς. Τέλος πάντων, αυτό ήταν το Fallen Kingdom και πάει πέρασε. Σειρά έχει το τρίτο μέρος που επανέρχεται ο Τρεβόροου να σκηνοθετήσει καθώς είχε δηλώσει ξεκάθαρα ότι σε αυτό στόχευε. Το Jurassic World γίνεται πραγματικότητα στο φινάλε αυτή της ταινίας (Ουπς! Σπόιλερ!) και μένει να δούμε πως θα τελειώσει αυτή την τριλογία.



Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn
IMDb