Τρίτη, 13 Ιουλίου 2021

One Night In Bangkok (2020) Review

 

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΗΝ ΜΠΑΝΓΚΟΚ

Δράσης, θρίλερ

Σκηνοθεσία:Wych Kaosayananda
Σενάριο:Wych Kaosayananda

Πρωταγωνιστούν:
Mark Dacascos,Vanida Golten,Prinya Intachai,Kane Kosugi,

Διάρκεια: 105'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Αν τυχόν είσαι μεγαλωμένος στη δεκαετία του 1990 και έχεις παρακολουθήσει ταινίες δράσης της εποχής, τότε κατά πάσα πιθανότητα γνωρίζεις αν όχι το όνομα, έστω τη φυσιογνωμία του Μαρκ Ντακάσκος. Ο Ντακάσκος είναι ηθοποιός και μάστερ πολεμικών τεχνών, ο οποίος στα τέλη του 1980 έκανε το πέρασμα του μπροστά από την κάμερα, αρχικά με κάποιες τηλεοπτικές παραγωγές και σιγά -σιγά πέρασε και στον κινηματογράφο αναζητώντας την τύχη του την περίοδο που ακόμα υπήρχε ζήτηση επί της οθόνης για action heroes, ικανούς στις πολεμικές τέχνες.Ο ρόλος που ίσως τον γνωρίζουν οι περισσότεροι είναι αυτός στην Αδελφότητα Των Λύκων, το 2001. Από εκεί κι έπειτα, όπως η πλειοψηφία των action heroes των '80ς και των '90ς, η καριέρα του συνεχίστηκε σε δεύτερες παραγωγές, οι περισσότερες κατευθείαν για την αγορά του DVD.

 Παρακολουθώντας μια συνέντευξη του Ντακάσκος στο κανάλι του Σκοτ Άντκινς, στο YouTube, λίγο καιρό πριν, σε μια σειρά εκπομπών με τίτλο, The Art Of Action (αναζητήστε το, έχει ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις), εκτός του ότι ο Ντακάσκος φάνηκε ένας πολύ προσγειωμένος και ήρεμος άνθρωπος, έγινε αναφορά στην τελευταία του ταινία, One Night In Bangkok. Τα σχόλια του Άντκινς ήταν θετικά για την ταινία και για το πόσο καλός ήταν ο Ντακάσκος αλλά μάλλον λόγω ευγένειας ειπώθηκε η μισή αλήθεια. Ο Ντακάσκος είναι όντως καλός αλλά η ταινία απογοητεύει σε δύο επίπεδα, τα οποία αναλύουμε παρακάτω.

 Πρωταγωνιστής εδώ είναι ο Κάι, ένας τύπος ευγενικός, μειλίχιος, ο οποίος προσγειώνεται στην Μπανγκόκ, φαινομενικά για διακοπές. Παίρνει ένα ταξί, πηγαίνει σε ένα καφέ κι εκεί, στην τουαλέτα, τον περιμένει ένας σάκος γεμάτος με όπλα, τα οποία φαίνεται ότι ξέρει να τα χρησιμοποιεί άριστα. Καλεί μέσω εφαρμογής ένα αυτοκίνητο και στην πρώτη στάση κάνει μια εξαιρετική πρόταση στην οδηγό. Θα της δώσει 5.000 δολάρια, για να κάνει τέσσερις ακόμα στάσεις στην πόλη, αρκεί να κλείσει την εφαρμογή στο κινητό της. Η οδηγός δέχεται όμως στη δεύτερη στάση συνειδητοποιεί ότι ο Κάι κουβαλά μαζί του όπλα κι ότι σε κάθε στάση θα σκοτώνει και κάποιον. Μια ιδιότυπη ειλικρινής σχέση δημιουργείται μεταξύ τους και ο Κάι της λέει όλη την αλήθεια, αφήνοντας ελεύθερη τη νεαρή να αποφασίσει αν θα πάει μαζί του ή όχι. Υπάρχει όμως κάτι που τους συνδέει πολύ βαθύτερα, το οποίο δεν αργεί να αποκαλυφθεί.

 Αυτό που περιμένεις αρχικά από την ταινία είναι να είναι μια ταινία δράσης. Δεν είναι όμως ακριβώς αυτό κι εκεί απογοητεύει σε πρώτο επίπεδο. Είναι όμως πολύ καλός ο Ντακάσκος στο ρόλο του. Οπότε εκεί λες, δεν πειράζει που δεν υπάρχει αρκετή δράση, φαίνεται να υπάρχει ψωμί στην ερμηνεία του Ντακάσκος και στη σχέση που χτίζει με τη νεαρή οδηγό του. Γρήγορα όμως απογοητεύεσαι κι εκεί γιατί ο σκηνοθέτης φαίνεται να μην μπορεί να χειριστεί καλά ούτε αυτό το κομμάτι.

 Έχουμε λοιπόν μια ταινία που ξεδιπλώνεται αργά και που ελπίζεις ότι θα σε ανταμείψει αλλά κι αυτή η ελπίδα χάνεται περίπου στο πρώτο μισό της διάρκειας. Καλοί διάλογοι και μονόλογοι χάνονται στην επόμενη σκηνή, εκεί που είτε θα έρθει μια αμήχανη, κακοστημένη σκηνή δράσης, είτε θα υπάρχουν διάλογοι παντελώς αδιάφοροι. Κρίμα για τον Ντακάσκος γιατί δείχνει ότι έχει πράγματα να πει και σαν ηθοποιός, πέρα από τις ταινίες δράσης (είναι και στα 57 πλέον), αλλά εδώ ότι υπάρχει γύρω από αυτόν δεν μπορεί να στηρίξει την προσπάθειά του.


 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

 

 

Δευτέρα, 12 Ιουλίου 2021

Seized (2020) Review

 

Δράσης, θρίλερ

Σκηνοθεσία:Isaac Florentine
Σενάριο:Richard Lowry

Πρωταγωνιστούν:
Scott Adkins,Mario Van Peebles,Steven Elder, Karlee Leilani Perez

Διάρκεια: 85'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ο Σκοτ Άντκινς είναι ένας ηθοποιός ταινιών δράσης για τον οποίο την εκτίμησή μου έχω αναφέρει αρκετές φορές. Γράφει εκπληκτικά στην κάμερα σαν φυσική παρουσία και οι αθλητικές του ικανότητες είναι ικανές να εντυπωσιάσουν, ακόμα και χωρίς πολύ καλή κινηματογράφηση. Σε όλα αυτά τα χρόνια της καριέρας του δεν έχει καταφέρει να γίνει ακριβώς πρώτο όνομα γενικά αλλά τουλάχιστον στο είδος του έχει την αναγνώριση που του αξίζει. Ο Άντκινς κινείται κυρίως με πρωταγωνιστικούς ρόλους σε "δεύτερες" παραγωγές και λίγο- πολύ γνωρίζεις από την αρχή τι θα δεις. Οι καλύτερες πρωταγωνιστικές στιγμές του, εννοώντας τις ταινίες που είναι πιο ενδιαφέρουσες και από κινηματογραφική άποψη, τυχαίνει να είναι από τις συνεργασίες του με τον σκηνοθέτη Άιζακ Φλορεντάϊν, ικανότατο στην κινηματογράφηση της δράσης και των πολεμικών τεχνών. Ο λόγος λοιπόν που αποφάσισα να δώσω μια ευκαιρία στην ταινία Seized είναι η ανάμιξη των δύο τους στους συντελεστές.

 Η πλοκή όπως ήταν αναμενόμενο δεν κάνει την έκπληξη. Πρώην εκτελεστής ζει μακριά από την παλιά ζωή του και εργάζεται πια ως υπεύθυνος ιστοσελίδας (ή κάτι τέτοιο...). Εδώ και δέκα πέντε χρόνια το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να μεγαλώσει σωστά το γιο, πράγμα πολύ δύσκολο μετά το θάνατο της γυναίκας του. Η παλιά ζωή του όμως δεν τον έχει ξεχάσει τελείως. Ο αρχηγός ενός καρτέλ απαγάγει το γιο του και τον ενημερώνει ότι για να τον πάρει πίσω θα πρέπει να σκοτώσει έναν προς έναν όλους τους προσωπικούς αντιπάλους των εγκληματικών συνδικάτων.

 Εδώ έχουμε μια από τις πιο αδύναμες στιγμές των Άντκινς και Φλορεντάϊν. Οι μονομαχίες είναι πάρα πολύ καλές αλλά χωρίς κάτι διαφορετικό. Θα μπορούσαν να ενσωματωθούν σε οποιαδήποτε άλλη ταινία χωρίς να αλλάξουν πολλά. Το πρόβλημα είναι οι σκηνές που παρεμβάλλονται της δράσης, οι οποίες είναι πραγματικά κακογραμμένες, είτε έχουν να κάνουν με τον πρωταγωνιστή και τον γιο του είτε παρακολουθούμε τους διαλόγους ανάμεσα στα μέλη των εγκληματικών συνδικάτων. Προσχηματικά είναι όλα, θα μου πεις, για να προχωρήσει στις σκηνές δράσης αλλά δυστυχώς εδώ έχει γίνει μηδαμινή δουλειά στους χαρακτήρες, οπότε η δράση είναι μεν καλογυρισμένη, δεν βρίσκει όμως συναισθηματική ικανοποίηση ο θεατής σε αυτή. Θέλω να πω, για να μην παρεξηγηθώ, ότι όταν χρησιμοποιείς το κλασικό πια στήσιμο μιας περιπέτειας, που θέλει αγαπημένο πρόσωπο του πρωταγωνιστή να σκοτώνεται ή να απάγεται, τότε θα έπρεπε η δράση να έχει κάποιον αντίκτυπο συναισθηματικό και σε εμάς (τους θεατές), να θέλεις, με λίγα λόγια, ο ήρωας να μην αφήσει τίποτα όρθιο. Εδώ αυτό δεν μου δούλεψε.

 Δεν φταίει βέβαια μόνο το σενάριο για τυχόν θέματα. Έχει και ο σκηνοθέτης την ευθύνη του, όταν τρώει χρόνο από την ταινία με πλάνα που νιώθεις ότι θα έπρεπε να έχουν τελειώσει τριάντα δεύτερα πιο πριν ή  να μην υπάρχουν καν. Επίσης, ο Άντκινς δεν είναι πολύ μέσα στο πνεύμα του ρόλου του εδώ. Στις πολεμικές τέχνες του είναι άψογος, ενδιάμεσα όμως φαίνεται να μην το έχει δουλέψει πολύ και είναι κρίμα γιατί τα τελευταία χρόνια φαινόταν να υπάρχει εξέλιξη στο ερμηνευτικό κομμάτι.

 Μόνο για τους φίλους λοιπόν του πρωταγωνιστή προτείνεται το συγκεκριμένο φιλμ και για αυτούς δεν είμαι απόλυτα σίγουρος ότι θα ικανοποιηθούν, καθώς κι εγώ ανήκω σε αυτούς αλλά η ταινία δεν με κέρδισε.


 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων