Σάββατο, 15 Ιουνίου 2019

Pokémon Detective Pikachu (2019)

Είδος: Φαντασίας, Περιπέτεια, Κωμωδία

"Το φιλμ σε βάζει σε ένα κόσμο που αν δεν τον γνωρίζεις θα μπορούσες να νιώσεις πολύ περίεργα αλλά ο Λέτερμαν μας το κάνει αρκετά εύκολο. Πολλά μπορεί να μη μαθαίνουμε ποτέ για αυτόν τον κόσμο αλλά όλο το στήσιμο έχει ενδιαφέρον, τουλάχιστον οπτικά."

ΠΟΚΕΜΟΝ:
ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ ΠΙΚΑΤΣΟΥ
Σκηνοθεσία:Rob Letterman
Σενάριο:Dan Hernandez,Benji Samit,
Derek Connolly,Rob Letterman
Παίζουν:Ryan Reynolds,
Justice Smith,Kathryn Newton
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
Τα Πόκεμον (Pocket Monsters, δηλαδή τέρατα τσέπης) ξετρέλαναν τους πιτσιρικάδες της δεκαετίας του 1990. Οι Ιάπωνες, Σατόσι Ταζίρι και Κεν Σουγκιμόρι, συνέλαβαν την ιδέα και παρουσίασαν στον κόσμο τα περίεργα αυτά πλάσματα. Το 1996 κάνουν την εμφάνισή τους σαν ηλεκτρονικό παιχνίδι στο Game Boy της Nintendo και ακολουθεί ένα πλήθος από άνιμε , μάνγκα, τηλεοπτικές σειρές και αμέτρητα προϊόντα με πρωταγωνιστές τα Πόκεμον και κυρίως το πιο διάσημο αυτών, τον αξιαγάπητο Πίκατσου! Μετά από πάρα πολλές ταινίες κινουμένων σχεδίων έρχεται η στιγμή που οι φανατικοί φίλοι της σειράς μπορούν να παρακολουθήσουν τη live action εκδοχή του Χόλιγουντ, η οποία μάλλον θα τους ικανοποιήσει  (αν μπορούν να βασιστούν στην άποψη κάποιου που καμία σχέση δεν είχε ποτέ με τα Πόκεμον αλλά παρόλαυτα βρήκε το φιλμ μια χαρά).
  Η ταινία μας μεταφέρει σε ένα κόσμο και συγκεκριμένα σε μια πόλη όπου Πόκεμον και άνθρωποι ζουν μαζί ειρηνικά. Εκεί φτάνει ο Τιμ, του οποίου ο αστυνομικός πατέρας βρέθηκε νεκρός μετά από αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Ο Τιμ θα ανακαλύψει στο σπίτι του πατέρα τον Πίκατσου, ένα Πόκεμον, που θα τον βοηθήσει να εξιχνιάσει το μυστήριο του θανάτου του καθώς φαίνεται ότι ο πατέρας του είχε ανακαλύψει κάτι που θα μπορούσε να κλονίσει τις σχέσεις των ανθρώπων με τα Πόκεμον.
  Ο Ρομπ Λέτερμαν, του συμπαθητικού Goosebumps, σκηνοθετεί άλλη μια παιδική ταινία φαντασίας και τα καταφέρνει κι εδώ αρκετά καλά. Το φιλμ σε βάζει σε ένα κόσμο που αν δεν τον γνωρίζεις θα μπορούσες να νιώσεις πολύ περίεργα αλλά ο Λέτερμαν μας το κάνει αρκετά εύκολο. Πολλά μπορεί να μη μαθαίνουμε ποτέ για αυτόν τον κόσμο αλλά όλο το στήσιμο έχει ενδιαφέρον, τουλάχιστον οπτικά. Η καλή φωτογραφία και η μοντέρνα αισθητική των σκηνικών σε κερδίζει κι έτσι, σε συνδυασμό με τον καλό ρυθμό της ταινίας, το χιούμορ, τα περίεργα πλάσματα και τη μικρή δόση μυστηρίου, η ώρα περνά ευχάριστα.
  Το δυνατό χαρτί της ταινίας είναι σίγουρα ο Ράιαν Ρέινολντς, που δανείζει τη φωνή του στον Πίκατσου. Ο Ρέινολντς μπορεί να είναι καυστικός και αστείος αλλά και συγκινητικός όταν χρειάζεται. Ο Τζάστις Σμιθ συμπληρώνει το δίδυμο με επιτυχία και από εκεί και πέρα έχουμε λίγο πιο στάνταρ ερμηνείες για παιδική ταινία, με τους περισσότερους ηθοποιούς απλώς να διεκπεραιώνουν αξιοπρεπώς αυτό που τους δόθηκε να παίξουν.
  Δεν έχω πολλά να πω για το φιλμ, πέρα από το ότι το βρήκα συμπαθητικό, ενώ μάλιστα δεν το περίμενα. Είναι αυτό που λέμε "σιγουράκι". Δεν κάνει τίποτα παραπάνω ούτε παρακάτω από ότι θα ήθελε το κοινό του. Ο κόσμος των Πόκεμον ξεδιπλώνεται στην οθόνη, σίγουρα με περισσότερο ενδιαφέρον για τους φανατικούς φίλους τους, καθώς φαίνεται να υπάρχουν αρκετά πράγματα στο φιλμ που να απευθύνονται κυρίως σε αυτούς αλλά κι εμένα, τον άσχετο με τα Ιαπωνικά αυτά κατασκευάσματα, δεν με κούρασε. Δεν θα τη θυμάμαι αλλά για όσο κράτησε δεν ήταν κακή.



Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn
IMDb


Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2019

I Am Mother (2019)

Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας, Μυστηρίου

"Βαδίζει ίσως λίγο πιο αργά από την ιδανική ταχύτητα που θα ήθελε ο μέσος θεατής (και όχι μόνο), "φλυαρώντας", μεταφορικά κυρίως, σε ορισμένες σκηνές, που φτάνουν το φιλμ κοντά στις δύο ώρες, χωρίς να φαίνεται απαραίτητο. Αυτό ωστόσο δεν με αποτρέπει από το να την τοποθετήσω σε μια από τις πολύ καλές ταινίες επιστημονικής φαντασίας της χρονιάς."

ΕΙΜΑΙ Η ΜΗΤΕΡΑ
Σκηνοθεσία:Grant Sputore
Σενάριο:Michael Lloyd Green,
Grant Sputore
Παίζουν:Clara Rugaard,Hilary Swank,
Rose Byrne
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
Φαίνεται ότι το Νέτφλιξ αποφάσισε να ανεβάσει σιγά σιγά το επίπεδο των ταινιών παραγωγής του και μετά το πολύ καλό Triple Frontier μας δίνει κι ένα δείγμα αξιόλογης επιστημονικής φαντασίας, με το I Am Mother. Επιστημονική φαντασία με τα πόδια στη Γη και το μυαλό και την καρδιά στον άνθρωπο.
  Πρώτη μεγάλου μήκους ταινία τόσο για τον σκηνοθέτη Γκραντ Σπιουτόρε όσο και για τον σεναριογράφο, Μάικλ Λόιντ Γκριν, το I Am Mother, μας ταξιδεύει στο μέλλον, εκεί όπου η ανθρωπότητα έχει αφανιστεί κι ένα ρομπότ στο ρόλο μητέρας έχει αναλάβει να μεγαλώσει ένα ανθρώπινο έμβρυο, μέσα σε προστατευμένες εγκαταστάσεις. Όπως μαθαίνουμε στην πορεία από τη "Μητέρα", τίποτα δεν μπορεί να επιζήσει στον έξω κόσμο, γι αυτό και πολλά χρόνια μετά και ενώ το παιδί έχει γίνει έφηβη πια, ποτέ δεν την αφήνει να βγει από εκεί. Η σχέση όμως μητέρας και κόρης θα κλονιστεί όταν την εμφάνισή της κάνει μια πληγωμένη γυναίκα και η κόρη την βάζει στις εγκαταστάσεις για να περιποιηθεί τις πληγές της. Η εμπιστοσύνη της κόρης προς τη Μητέρα κλονίζεται καθώς η γυναίκα μιλά και για άλλους ανθρώπους που βρίσκονται εκεί έξω, ζώντας κυνηγημένοι από ρομπότ όπως η Μητέρα.
  Το ωραίο με την καλή επιστημονική φαντασία είναι ότι μπορεί να έχει πολλές και διαφορετικές αναγνώσεις. Το I Am Mother μπορεί να είναι απλώς μια ταινία μυστηρίου με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας και πάλι να το παρακολουθήσεις ευχάριστα. Μπορεί όμως να είναι και πολλά περισσότερα, όπως ένα δράμα για τη σχέση παιδιού-γονέα και την εξέλιξη αυτής της σχέσης κατά την πάροδο των χρόνων. Μπορεί να είναι ένα σχόλιο για τη μητρότητα και για το ποιός είναι ο ρόλος της μητέρας (και του γονιού κατ' επέκταση) στην ανατροφή ενός παιδιού. Μπορεί να είναι ένα σχόλιο για την πρόοδο της τεχνολογίας, για την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους ή για την λανθασμένη πορεία που πήρε η εξέλιξη αυτή. Όλα αυτά μπορεί να είναι το I Am Mother και καταφέρνει σχεδόν σε όλα να έχει κάτι να πει, έστω κι αν θα μπορούσε να τα έχει πει σε μικρότερο χρονικό διάστημα από, εντοπίζοντας ίσως εδώ το σημαντικότερο μειονέκτημα της ταινίας.
  Ένα ακόμα σημείο που θα μπερδέψει το θεατή είναι το φινάλε της ταινίας, το οποίο αφήνει να εννοηθούν αρκετά πράγματα για το τι ακριβώς έχει συμβεί αλλά και για το τι θα συμβεί μετά τους τίτλους τέλους. Αυτό βέβαια δεν είναι πρόβλημα της ταινίας καθώς η επιστημονική φαντασία οφείλει να βάλει το θεατή ή τον αναγνώστη σε σκέψεις, δίνοντας τροφή σε όλη τη διάρκεια του έργου αλλά και σαφώς μετά το τέλος του.
  Πολύ καλές οι ερμηνείες και των τριών βασικών ηθοποιών. Η νεαρή Κλάρα Ρουγκάαρντ είναι αυτή που κουβαλάει το φιλμ έχοντας τη στήριξη της Χίλαρι Σουάνκ ενώ η φωνή της Μητέρας ανήκει στην Ρόουζ Μπάιρν, η οποία είναι εξαιρετική. Η Μπάιρν καταφέρνει να είναι παράλληλα ζεστή, ψυχρή, μυστηριώδης, λογική και συναισθηματική. Δεν είσαι σίγουρος ποτέ 100% για το ρόλο της Μητέρας στην ταινία και αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην Μπάιρν.
  Πολύ καλή φωτογραφία, κλειστοφοβικό στη μεγαλύτερη διάρκεια, με αποστειρωμένα κάδρα στο εσωτερικό των εγκαταστάσεων και σκούρα, γκρίζα χρωματική παλέτα στο λίγα εξωτερικά πλάνα του, το φιλμ του Σπιουτόρε κερδίζει σίγουρα τις εντυπώσεις. Βαδίζει ίσως λίγο πιο αργά από την ιδανική ταχύτητα που θα ήθελε ο μέσος θεατής (και όχι μόνο), "φλυαρώντας", μεταφορικά κυρίως, σε ορισμένες σκηνές, που φτάνουν το φιλμ κοντά στις δύο ώρες, χωρίς να φαίνεται απαραίτητο. Αυτό ωστόσο δεν με αποτρέπει από το να την τοποθετήσω σε μια από τις πολύ καλές ταινίες επιστημονικής φαντασίας της χρονιάς.



Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn