Τρίτη, 14 Αυγούστου 2018

Train To Busan (2016)

Είδος: Δράσης, Τρόμου, Θρίλερ

"" O σκηνοθέτης φαίνεται ότι βρήκε τον τρόπο να χωρέσει διαφορετικούς τρόπους προσέγγισης του υλικού του, σε μία απολαυστική φόρμα, που άλλοτε θυμίζει κόμικ δράσης και άλλοτε εμβαθύνει στη σχέση των χαρακτήρων του, έστω και σε μικρότερο βαθμό, για χάρη των σκηνών δράσης."

ΤΟ ΕΞΠΡΕΣ
ΤΩΝ ΖΩΝΤΑΝΩΝ ΝΕΚΡΩΝ
Σκηνοθεσία:Sang-ho Yeon
Σενάριο:Joo-Suk Park,Sang-ho Yeon
Παίζουν: Yoo Gong,
Yu-mi Jung,Dong-seok Ma
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
 Το 2016, η επιδημία των ζόμπι (όπως λανθασμένα εξακολουθούμε να αποκαλούμε τους κινηματογραφικούς "νεκρούς" που επανέρχονται στη ζωή, από απροσδιόριστο συνήθως λόγο) εξαπλώθηκε και στον κινηματογράφο της Νότιας Κορέας. Εδώ, όμως, κυνηγοί και κυνηγημένοι τοποθετούνται σε ένα τρένο που μόλις έχει αναχωρήσει από τη Σεούλ και οδεύει για τη Μπουσάν. Όχι αγρόκτημα, λοιπόν, όχι εμπορικό κέντρο, όχι στρατιωτική βάση, αλλά ένα τρένο και η ματιά του σκηνοθέτη, Γιέον Σανγκ Χο, είναι αυτά που θα δώσουν την ενδιαφέρουσα πινελιά στο κορεσμένο είδος των ταινιών με "ζόμπι".
  Ένας πατέρας που ταξιδεύει με τη μικρή του κόρη για να επισκεφτούν τη μαμά της και πρώην γυναίκα του, ένα ζευγάρι που περιμένει το πρώτο του παιδί, μια νεανική ομάδα μπέιζμπολ, δύο ηλικιωμένες αδερφές, ένας άστεγος αλλά κι ένας προφανώς βολεμένος τύπος με υψηλές διασυνδέσεις, βρίσκονται μέσα στο τρένο, πιάνοντας όλα τα κοινωνικά αλλά και ηλικιακά στρώματα. Μέσα από αυτούς παρακολουθούμε την προσπάθεια των επιβατών του τρένου να επιζήσουν την ώρα που ξεσπά η επιδημία, έξω αλλά και μέσα στο τρένο.
  Το Εξπρές των Ζωντανών Νεκρών είναι μια ταινία που μπορεί να κινείται άνετα (τις περισσότερες φορές) ανάμεσα στο σοβαρό και το "χαλαρό", το μελόδραμα και την ταινία δράσης. Ο Γιέον Σανγκ Χο χειρίζεται πολύ καλά τις εναλλαγές, χωρίς να σε κάνει να νιώσεις ότι παρακολουθείς μια ταινία που δεν ξέρει τι θέλει να είναι. Αντιθέτως, ο σκηνοθέτης της, φαίνεται ότι βρήκε τον τρόπο να χωρέσει διαφορετικούς τρόπους προσέγγισης του υλικού του, σε μία απολαυστική φόρμα, που άλλοτε θυμίζει κόμικ δράσης και άλλοτε εμβαθύνει στη σχέση των χαρακτήρων του, έστω και σε μικρότερο βαθμό, για χάρη των σκηνών δράσης.
  Το σενάριο, που συνυπογράφει ο σκηνοθέτης, ακολουθεί το μοτίβο μιας ταινίας καταστροφής. Μας συστήνει έναν- έναν τους χαρακτήρες και στην πορεία τους φέρνει σε επαφή και τους αφήνει να αλληλεπιδράσουν. Δεν υπάρχει καμία έκπληξη εδώ, ούτε κανείς από τους πρωταγωνιστές κάνει κάτι διαφορετικό από αυτό που θα περιμέναμε, όμως τα κλισέ, είτε έχουν να κάνουν με τη δράση των χαρακτήρων είτε με την εξέλιξη της ταινίας, λειτουργούν υπέρ του τελικού αποτελέσματος.
  Οι σκηνές δράσης είναι πάρα πολύ καλά δουλεμένες, με πιο χαρακτηριστική ίσως, αυτή που τρεις πρωταγωνιστές εισβάλουν σε ένα βαγόνι γεμάτο "ζόμπι" και προσπαθούν να περάσουν μέσα από αυτά, για να φτάσουν στο επόμενο "καθαρό" βαγόνι. Υπέρ αυτών των σκηνών λειτουργεί η απόφαση να χρησιμοποιηθούν επί το πλείστον πρακτικά εφέ ενώ ψηφιακά εφέ συναντάμε συνήθως στις εξωτερικές σκηνές, που θέλουν να δείξουν την κλίμακα της εξάπλωσης της επιδημίας. Αυτή που μου αποτυπώθηκε έντονα, έρχεται λίγο πριν το τέλος, με ένα βαγόνι να σέρνει δεκάδες ζόμπι που προσπαθούν να ανέβουν επάνω. 
  Το Εξπρές των Ζωντανών Νεκρών αποτελεί μια ενδιαφέρουσα φρέσκια (έστω κι αν άργησε δύο χρόνια να βρει διανομή στη χώρα μας) πρόταση στο είδος των ταινιών με ζόμπι. Κυρίως την βλέπεις σαν μια ταινία δράσης αλλά υπάρχει και το κοινωνικό/ πολιτικό σχόλιο, ακολουθώντας τη σχολή του πρωτομάστορα του είδους, Τζορτζ Ρομέρο. Σίγουρα μια από τις πολύ καλές ταινίες του είδους και μία από αυτές που ακόμα κι αν δεν ανήκετε στους φίλους του είδους θα σας παρακινούσα να παρακολουθήσετε.



Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn
IMDb



Σάββατο, 4 Αυγούστου 2018

The Death of Superman (2018)

Είδος: Κινούμενα Σχέδια, Επιστημονικής Φαντασίας, Δράσης, Κόμικ

"Η σύγκρουση είναι δοσμένη ικανοποιητικότατα, οι γροθιές έχουν τον αντίκτυπο που πρέπει να έχουν και όταν ο Σούπερμαν πονάει το νιώθουμε."

Σκηνοθεσία:Jake Castorena,Sam Liu
Σενάριο:Peter Tomasi
Παίζουν:Jerry O'Connell,
Rebecca Romijn,Rainn Wilson
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
 Το 1993, μετά από πενήντα πέντε χρόνια συνεχούς παρουσίας στα κόμιξ της DC, ο πρώτος των υπερηρώων, ο ανίκητος υπερασπιστής της Γης, καλείται να δεχτεί τη μοίρα των κοινών θνητών και να αντιμετωπίσει το θάνατο. Τον Ιανουάριο του 1993, στο τεύχος 75 του Superman, ο υπεράνθρωπος δέχεται το μοιραίο χτύπημα από τον Doomsday, τη στιγμή που και το ίδιο αυτό πλάσμα δέχεται το τελειωτικό χτύπημα από τον Σούπερμαν. Η Γη είναι ξανά ασφαλής αλλά στο εξής ο Σούπερμαν δε θα είναι πια εδώ, τουλάχιστον για λίγο γιατί όπως είναι γνωστό ο Σούπερμαν επανήλθε από τους νεκρούς λίγο καιρό μετά, ενισχύοντας την άποψη που θέλει στα κόμιξ μόνο τους γονείς του Μπρους Γουέην να μην επιστρέφουν ποτέ από τους νεκρούς. Διαφημιστικό κόλπο ή ειλικρινής προσπάθεια των ανθρώπων της DC να δώσουν νέο ενδιαφέρον στις ιστορίες του ακρογωνιαίου λίθου τους, το αποτέλεσμα ικανοποίησε πάντως τόσο το κοινό, που διάβασε μια από τις πολύ δυνατές ιστορίες του Σούπερμαν, όσο και την ίδια την εταιρεία με τα έσοδα που απέφερε. Σήμερα η DC και η Warner Bros δίνουν άλλη μια εκδοχή αυτής της ιστορίας με μορφή κινουμένων σχεδίων. Η πρώτη ήρθε το 2007, ξανά με κινούμενα σχέδια και μια πιο ελεύθερη απόδοση της ιστορίας στο Superman: Doomsday, ενώ η δεύτερη ήρθε το 2016 με το περιβόητο Batman V Superman: Dawn of Justice.
  Η υπόθεση θέλει τον Σούπερμαν αντιμέτωπο με ένα πλάσμα άγνωστης προέλευσης, που οδεύει προς τη Μητρόπολη καταστρέφοντας τα πάντα στο διάβα του. Τα μέλη της Justice League προσπαθούν να το σταματήσουν αλλά εξοντώνονται ένα προς ένα. Η μόνη ελπίδα των ανθρώπων φαίνεται να είναι για άλλη μια φορά ο εξωγήινος από τον πλανήτη Κρίπτον.
 Αυτό που κυκλοφορούσε εν είδη αστείου στις συσκέψεις των συγγραφέων της DC στα τέλη του 1980, έγινε πραγματικότητα το 1992. "Ας τον σκοτώσουμε", έλεγε συχνά πυκνά ο κομίστας Τζέρι Όρντγουεϊ, όταν όλοι δεν ήξεραν τι να κάνουν πια για να δώσουν ενδιαφέρον στις ιστορίες του ανίκητου υπερανθρώπου. Έτσι κι έγινε! Ένας μαραθώνιος τευχών που ξεκίνησε το Δεκέμβρη του 1992 και ολοκληρώθηκε το Νοέμβρη του 1993 παρουσίασε το θάνατο και την επιστροφή του Σούπερμαν. Δυνατά σκίτσα και γραφή για μια ιστορία που ξεπέρασε σε φήμη οποιοδήποτε άλλο γεγονός εκείνη την εποχή στο χώρο των κόμιξ.
  Το φιλμ, που σκηνοθετούν οι Τζέικ Καστορένα και Σαμ Λιού, έχει αρκετά από εκείνα τα στοιχεία που συναντούμε στις σελίδες της κλασικής πλέον ιστορίας. Ξεχωρίζουν σίγουρα οι πάρα πολύ δυνατές σκηνές μάχης του Σούπερμαν με τον Ντούμσντεϊ και η κλιμάκωση που μας οδηγεί στη σύγκρουση του ήρωα με το πλάσμα. Τονίζεται η λατρεία των ανθρώπων στο πρόσωπο του υπερήρωα, πράγμα που βοηθά να νιώσουμε περισσότερο τη σημασία της απώλειας στο τέλος.
  Αυτό που θεωρώ ότι γίνεται λίγο εκβιαστικά εδώ είναι η ανάδειξη της σχέσης του Κλαρκ με τη Λόις και η αποκάλυψη της ταυτότητας του στα μάτια της. Η στιγμή της αποκάλυψης δεν έχει κανένα ενδιαφέρον και μοιάζει να είναι σκηνοθετημένη αδιάφορα, καθώς ίσως οι σκηνοθέτες να θεωρούν ότι δεν υπάρχει ουσία, όχι στο δίδυμο Σούπερμαν/ Λόις αλλά στο όλο ζήτημα της αποκάλυψης της ταυτότητας, που μοιάζει λίγο δεδομένο. Παρότι αυτή είναι η μοναδική ουσιαστική μου παρατήρηση στα μειονεκτήματα του φιλμ, θεωρώ ωστόσο ότι τρώει αρκετή ώρα η προσπάθεια ανάλυσης της σχέσης τους, δημιουργώντας αφηγηματικά "φρεναρίσματα" σε μια ταινία που κατά τα άλλα τα πάει καλά.
  Τα τελευταία είκοσι - είκοσι πέντε λεπτά αποζημιώνουν τους πάντες. Η σύγκρουση είναι δοσμένη ικανοποιητικότατα, οι γροθιές έχουν τον αντίκτυπο που πρέπει να έχουν και όταν ο Σούπερμαν πονάει το νιώθουμε. Οι τελευταίες κουβέντες του ήρωα στην αγκαλιά της αγαπημένης του είναι αυτές που δείχνουν τον αλτρουισμό του χαρακτήρα του και ίσως τον κυριότερο λόγο που ο Σούπερμαν γίνεται αντιπαθής στους περισσότερους. "Είναι ασφαλείς οι άνθρωποι;", ρωτά θέλοντας να μάθει αν νίκησε το τέρας. Η καταφατική απάντηση της Λόις είναι αρκετή για να αναπαυτεί... Όχι για πάντα αλλά μέχρι την επόμενη ταινία.



Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
IMDb