Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

The Hitman's Bodyguard (2017)

Είδος: Κωμωδία, Δράσης

"Το The Hitman's Bodyguard παίρνει δύο γνωστούς ηθοποιούς που επί το πλείστον έχουν βρει μια συγκεκριμένη μανιέρα και τη χρησιμοποιούν σε κάθε ταινία τους, τους αφήνει σχετικά ελεύθερους και παραδίδει μια κωμωδία δράσης που μας προετοίμαζε για κάτι πιο αστείο από αυτό που τελικά είναι."

Ο ΣΩΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑΣ
ΤΟΥ ΕΚΤΕΛΕΣΤΗ
Σκηνοθεσία:Patrick Hughes
Σενάριο:Tom O'Connor
Παίζουν:Ryan Reynolds,
Samuel L. Jackson,Gary Oldman
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
 Το καλοκαίρι είναι η εποχή που ο κινηματογράφος μας βρίσκει χαλαρούς και ανοιχτούς σε προτάσεις χαμηλότερων προδιαγραφών, εννοώντας με αυτό, με άπλα λόγια, ότι βλέπουμε και καμιά συμβατική κωμωδιούλα και καμιά περιπέτεια από τις γνωστές του Χόλιγουντ. Σε αυτή την κατηγορία μπαίνει και το The Hitman's Bodyguard, το οποίο παίρνει δύο γνωστούς ηθοποιούς που επί το πλείστον έχουν βρει μια συγκεκριμένη μανιέρα και τη χρησιμοποιούν σε κάθε ταινία τους, τους αφήνει σχετικά ελεύθερους και παραδίδει μια κωμωδία δράσης που μας προετοίμαζε για κάτι πιο αστείο από αυτό που τελικά είναι.
 Ο Ράιαν Ρέινολντς υποδύεται τον Μάικλ Μπράις, σωματοφύλακα που έπεσε "από τα ψηλά στα χαμηλά κι απ' τα πολλά στα λίγα" μετά από τη δολοφονία ενός Ιάπωνα επιχειρηματία και έμπορο όπλων, του οποίου είχε αναλάβει την προστασία. Τα ακριβά αυτοκίνητα και το πολυτελές σπίτι αποτελούν παρελθόν για τον Μπράιαν που αναλαμβάνει μικροδουλειές πια. Τα πάντα όμως μπορούν να αλλάξουν αν καταφέρει να φέρει σε πέρας μια νέα δουλειά. Ο Ντάριους Κίνκεϊντ, περίφημος εκτελεστής, είναι ο μόνος που μπορεί να καταθέσει στο δικαστήριο της Χάγης για τα αιματηρά εγκλήματα του δικτάτορα της Λευκορωσίας, Βλάντισλαβ Ντούκοβιτς. Ο Κίνκειντ δέχεται να καταθέσει με αντάλλαγμα την απελευθέρωση της συζύγου του, η οποία βρίσκεται φυλακισμένη. Τη μεταφορά του Κίνκειντ αναλαμβάνει η Ιντερπόλ και υπεύθυνη είναι η αστυνομικός Αμέλια Ρουσέλ,  πρώην σύντροφος του Μπράις. Η επιχείρηση στραβώνει, το όχημα που μεταφέρει τον Κίνκειντ δέχεται επίθεση και η Ρουσέλ ξεφεύγει με τον Κίνκειντ. Η υποψία για κάποιον προδότη μέσα από την Ιντερπόλ οδηγεί τη Ρουσέλ να επικοινωνήσει με τον Μπράις, έχοντάς του εμπιστοσύνη και να του αναθέσει τη μεταφορά του Κίνκειντ. Αν επιτύχει θα μπει ξανά στα μεγάλα κόλπα. Από εκεί και πέρα το φιλμ παίρνει τη ρότα του και βασίζεται στους Ρέινολντς και Τζάκσον, αφήνοντας τους να κάνουν τα δικά τους.
  Αν σας αρέσουν οι δύο ηθοποιοί και μπορείτε να δείτε ένα φιλμ στο οποίο φαίνεται στην ουσία να παίζουν τον εαυτό τους, τότε έχει καλώς. Θα διασκεδάσετε, θα περάσει η ώρα σας χαλαρά και όλα καλά. Υπάρχει όμως η πιθανότητα παρότι σας αρέσουν και οι δύο να περιμένατε κάτι περισσότερο, από αυτή τη κινηματογραφική τους συνύπαρξη. Ε, αυτό δεν έρχεται. Εμφανίζεται σε μικρά σημεία, στα οποία όντως γελάς αλλά το γενικότερο πλαίσιο της ταινίας είναι αυτό της συμβατικής Αμερικανικής κωμικής περιπέτειας. Πιστολίδι, εκρήξεις, αστειάκια γιατί είμαστε και πολύ χαλαροί γενικά και τακτοποιούμε κι έναν ξένο δικτάτορα στο φινάλε.
 Στη σκηνοθεσία βρίσκουμε τον Αυστραλό, Πάτρικ Χιούζ, ο οποίος παρότι με την πρώτη μεγάλου μήκους δουλειά του το 2010, Red Hill, είχε τραβήξει αρκετά βλέμματα πάνω του, έχει κάνει δύο δουλειές στο Χόλιγουντ που κινούνται σε ρηχά νερά. Το τρίτο μέρος των Αναλώσιμων, όπως και το φιλμ για το οποίο μιλάμε εδώ, έχουν την σκηνοθετική του υπογραφή αλλά και τα δύο είναι φιλμς που δε μπορούν να ξεφύγουν από τα τετριμμένα. Ούτε η δράση, ούτε οι κωμικές στιγμές έχουν κάτι το ιδιαίτερο.
  Κατά πάσα πιθανότητα το μόνο που ζητάτε από φιλμ σαν το συγκεκριμένο είναι απλώς να περάσετε την ώρα σας χαλαρά, οπότε και η βαθιά ανάλυση δεν έχει ιδιαίτερο νόημα. Έτσι μένουμε σε όσα είπαμε με την ελπίδα ότι πήρατε μια γεύση του τι θα δείτε. Ρέινολντς - Τζάκσον να τρολάρει ο ένας τον άλλον, λίγο ξύλο και κυνηγητά και κάτι ξέχασα νομίζω... Μα φυσικά! Αυτό που ξέχασα να αναφέρω, το οποίο είναι ίσως από τα καλύτερα σημεία της ταινίας, είναι η Σάλμα Χάγεκ, στο ρόλο της συζύγου του Τζάκσον, η οποία εμφανίζεται σε τρεις - τέσσερις σκηνές και τα "χώνει" ασύστολα!



Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn
IMDb



Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

Death Note (2017)

Είδος: Φαντασίας, Μυστηρίου, Τρόμου

 "Εν μέρει βιαστικό, με περίεργες soft rock μουσικές επιλογές που για κάποιο λόγο όμως δίνουν κάτι άλλο στις σκηνές που ντύνουν, με κάποια σεναριακά προβληματάκια αλλά με μια σκηνοθετική καθοδήγηση και μια γενικότερη ατμόσφαιρα που σώζει αρκετά σημεία."

Σκηνοθεσία:Adam Wingard
Σενάριο:Charley Parlapanides,
Vlas Parlapanides,Jeremy Slater
Παίζουν:Nat Wolff,
Lakeith Stanfield,Margaret Qualley
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
 Γνωστό manga, anime και Ιαπωνική σειρά ταινιών έρχεται αντιμέτωπο με τη στιγμή της Αμερικανικής διασκευής του. Οι γνώστες και φίλοι του αυθεντικού γκρινιάζουν, εμείς οι υπόλοιποι δεν τα βάψαμε και μαύρα και μια χαρά το βρήκαμε το ταινιάκι για προβολή στην τηλεόραση.
  Η υπόθεση θέλει έναν πιτσιρικά, τον Λάιτ Τέρνερ, στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου, που δεν είναι και ο πιο κοινωνικός τύπος, να έχει στην κατοχή του ένα περίεργο τετράδιο, με τον τίτλο Death Note (κάτι σαν Σημειωματάριο Θανάτου). Το τετράδιο έπεσε κυριολεκτικά από τον ουρανό στα χέρια του και πριν προλάβει να αναρωτηθεί τι είναι αυτό και πως βρέθηκε εκεί, δέχεται την επίσκεψη ενός πλάσματος, που του συστήνεται ως Ρίακ (ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων). Ο Ρίακ του εξηγεί ότι αν στο τετράδιο γράψει ένα όνομα και ένα τρόπο θανάτου για το ίδιο άτομο, τότε αυτό θα συμβεί. Σύντομα ο Λάιτ δοκιμάζει τις δυνάμεις του τετραδίου και σε λίγο χρονικό διάστημα αποφασίζει να δώσει τραγικό θάνατο σε αρκετούς παράνομους, λαθρέμπορους, έμπορους ναρκωτικών, δικτάτορες και άλλους, μικρότερης δυναμικής κακοποιούς. Σε όλα αυτά βάζει την υπογραφεί του ως Κίρα, ένα όνομα που θα γίνει συνώνυμο της εκδίκησης και θα αποκτήσει μυθικές διαστάσεις σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ο Κίρα όμως δεν αργεί να μπει στο στόχαστρο της αστυνομίας καθώς ένας ιδιαίτερα ευφυής και συνάμα περίεργος ντετέκτιβ, ο Έλ, που κανείς δεν ξέρει το αληθινό του όνομα και το πρόσωπό του, αρχίζει να ανακαλύπτει στοιχεία που τον οδηγούν σιγά σιγά στην αποκάλυψη της αλήθειας.
  Η κεντρική ιδέα έχει σίγουρα ενδιαφέρον και παίζει με ηθικά διλήμματα, τα όρια του νόμιμου, του ηθικού και του παράνομου και φασιστικού από την άλλη. Είμαι σίγουρος ότι όλα αυτά αναπτύσσονται με καλύτερο τρόπο τόσο στο anime όσο και στην Ιαπωνική ταινία όμως σαν άνθρωπος που δε γνωρίζει τίποτα για αυτά, ομολογώ ότι βρήκα ενδιαφέρον το φιλμ του Άνταμ Γουίνγκαρντ, σκηνοθέτη που προκάλεσε το ενδιαφέρον μας με το The Guest και κέρδισε τη σκηνοθετική καρέκλα του επερχόμενου Godzilla vs Kong. Η αισθητική του Γουίνγκαρντ με κέρδισε, ενώ ο γρήγορος ρυθμός και το έξυπνο μοντάζ κάνουν το φιλμ να κυλάει εύκολα στο χρόνο, αν και θα μπορούσε να έχει μεγαλύτερη διάρκεια, δίνοντας μεγαλύτερο βάρος στην εξέλιξη του Λάιτ σε Κίρα και δίνοντας περισσότερο χρόνο στην κόντρα των δύο βασικών προσώπων, Λάιτ και Ελ. Πιθανολογώ ότι αν υπήρχε αυτό, τότε θα ήταν καλύτερη η υποδοχή της ταινίας κι από τους φίλους του αυθεντικού, ωστόσο δε μπορούμε να κρίνουμε με τα "αν" αλλά με βάση αυτό που βλέπουμε.
  Στο σενάριο βρίσκουμε Ελληνικά ονόματα, αυτά των Βλας (Βλάσης) και Τσάρλι Παρλαπανίδης, κι έναν Αμερικανό, τον Τζέρεμι Σλέιτερ. Κάποιες σεναριακές επιλογές είναι η αλήθεια ότι δε βοηθάνε το φιλμ και μένουν μετέωρες, αποφάσεις και χαρακτήρες, αλλά απ' την άλλη είπαμε ότι έχουμε να κάνουμε με ένα φιλμ που φαίνεται να συμπιέστηκε σε μικρότερη χρονική διάρκεια από αυτή που χρειαζόταν.
  Ο κεντρικός χαρακτήρας, αυτός του Λάιτ, ερμηνεύεται από τον Νατ Γουλφ και παρά την αρχική προσέγγιση και τα περίεργα, κωμικά ουρλιαχτά στην πρώτη σκηνή που του εμφανίζεται ο Ρίακ, στην πορεία στρώνει κάπως το πράγμα. Περισσότερο ενδιαφέρον έχουν ωστόσο ο Λέικιθ Στάνφιλντ, ως Ελ, ο Σέι Γουίγκαμ, που υποδύεται τον αστυνομικό, πατέρα του Λάιτ, και τέλος η μορφή του Ρίακ. Ο Ρίακ ερμηνεύεται άψογα φωνητικά από τον Γουίλεμ Νταφόε, του οποίου το πρόσωπο χρησιμοποιείται με τη γνωστή τεχνική του motion capture, για να αποδοθούν καλύτερα οι εκφράσεις του Ρίακ, ενώ το υπόλοιπο κορμί αναλαμβάνει άλλος ηθοποιός.
  Εν μέρει βιαστικό, με περίεργες soft rock μουσικές επιλογές που για κάποιο λόγο όμως δίνουν κάτι άλλο στις σκηνές που ντύνουν, με κάποια σεναριακά προβληματάκια αλλά με μια σκηνοθετική καθοδήγηση και μια γενικότερη ατμόσφαιρα που σώζει αρκετά σημεία. Προσθέστε και τις αξιοπρεπείς ερμηνείες και την έξυπνη κεντρική ιδέα κι έχετε ένα φιλμ που ναι μεν δε θα σας μείνει αξέχαστο αλλά μια χαρά συντροφιά θα σας κρατήσει για μιάμιση ώρα.



Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn
IMDb