Τρίτη 30 Νοεμβρίου 2021

Breach (2020) Mini Review

 

ΕΞΩΓΗΙΝΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ

Δράσης, Επιστημονικής Φαντασίας,Τρόμου

Σκηνοθεσία:John Suits
Σενάριο:
Edward Drake,Corey Large
Πρωταγωνιστούν:Cody Kearsley,Bruce Willis,Rachel Nichols,Kassandra Clementi,Johnny Messner,Callan Mulvey,Thomas Jane

Διάρκεια: 92'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

   Το όνομα του Μπρους Γουίλις αποτελούσε πάντα εγγύηση για τους θεατές. Ήξερες ότι όπως και να 'χει, αυτό που θα παρακολουθούσες, από τη στιγμή που μπλέκονταν το όνομα του Μπρους στην ταινία, ήταν δύσκολο να σε απογοητεύσει. Μέτριες ταινίες, ναι υπήρχαν, αλλά υπήρχε ένα επίπεδο παραγωγής κι ένας Μπρους Γουίλις ορεξάτος, που έδινε στο κοινό όσα περίμεναν από αυτόν. Όλα αυτά παλιά. Πλέον ο Γουίλις έχει πάψει να ασχολείται με την καριέρα του και παίζει με τον ίδιο αδιάφορο τρόπο σε ότι κι αν του προτείνουν, μαζεύοντας επιταγές για να έχει καβάντζα όταν βγει στη σύνταξη.

 Αποτελεί το Breach κάποια εξαίρεση στον κανόνα των τελευταίων ετών; Όχι, βέβαια. Το μόνο θετικό στην παραγωγή είναι ότι τουλάχιστον εδώ ο Μπρους εμφανίζεται σε ολόκληρη την ταινία. Το αναφέρω ως θετικό μόνο και μόνο με τη λογική του ότι δεν εξαπατά κανείς το κοινό βάζοντας τη φάτσα του Γουίλις ως κράχτη μπροστά αλλά υπάρχει εκεί σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, όπως υπάρχει τέλος πάντων.

 Προφανώς δεν έχει νόημα να αναλωθούμε λέγοντας πολλά για το Breach. Είναι ένα υβρίδιο επιστημονικής φαντασίας, τρόμου και δράσης, με ξεκάθαρες, κοπιαρισμένες στιγμές από κλασικές ταινίες του είδους (το φάντασμα του Alien πλανάται συνεχώς στην οθόνη). Στο μέλλον η ανθρωπότητα εγκαταλείπει σιγά σιγά τη Γη και κατευθύνεται σε έναν πλανήτη που ονομάζεται Νέα Γη. Το τελευταίο σκάφος που αναχωρεί με μια ομάδα εκλεκτών που θα αποικίσουν το νέο πλανήτη, αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα. Κάποιος ιός φαίνεται να μεταδίδεται στα μέλη του πληρώματος, που τους μετατρέπει σε (μάντεψε τι έρχεται....) ζόμπι. Ο ιός προέρχεται από μία εξωγήινη οντότητα που αποδεκατίζει τους επιβάτες. 

 Ο Μπρους Γουίλις και η ομάδα του είναι αυτοί που θα προσπαθήσουν να σταματήσουν τον εξωγήινο, με τον χαλαρό τρόπο που έχει διδάξει ο μάστορας Μπρους όλα αυτά τα χρόνια. Λίγο υφάκι, λίγες ατάκες για χαβαλέ, ένας κασκαντέρ να τρώει το ξύλο και να κάνει τις τούμπες στη θέση του άρχοντα και την έβγαλε κι αυτή τη δουλείτσα!

 Δεν γίνεται κουβέντα, ούτε για ερμηνείες, ούτε για σενάριο, ούτε για σκηνοθεσία, ούτε για ψηφιακά και πρακτικά εφέ. Τίποτα. Όλη η ταινία είναι ένα ανούσιο, αδιάφορο, χαμηλού προϋπολογισμού και χαμηλού επιπέδου δημιούργημα. Δυστυχώς σε τέτοιου είδους ταινίες περιφέρει ο Μπρους Γουίλις το κορμί του τα τελευταία χρόνια, φάντασμα του παλιού καλού εαυτού του. Επίσης, παίρνει το μάτι σου και τον κάποτε παραλίγο μεγάλο σταρ, Τόμας Τζέιν, να σπαταλά κι αυτός το ταλέντο του, προσπαθώντας να βγάλει τα προς το ζην. Κρίμα, για τον Τζέιν. Ο Γουίλις τουλάχιστον πέρασε αρκετά χρόνια στην κορυφή  και έχει βάλει τη στάμπα του, η οποία δεν διατρέχει κίνδυνο να ξεθωριάσει μεν αλλά δεν υπάρχει και λόγος να παίζει σε οτιδήποτε βλέπει μπροστά του. Τουλάχιστον να επιλέγει παραγωγές που διατηρούν κάποια υψηλότερα στάνταρ, πιο κινηματογραφικά βρε παιδάκι μου κι όχι αυτή την κατάντια.


 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

 

 

Τετάρτη 24 Νοεμβρίου 2021

Venom: Let There Be Carnage (2021) Review

 

 

Venom : Let There Be Carnage
Δράσης, Επιστημονικής Φαντασίας, Κόμικ

Σκηνοθεσία:Andy Serkis
Σενάριο:
Kelly Marcel
Πρωταγωνιστούν:Tom Hardy,Woody Harrelson, Michelle Williams,Naomie Harris,Stephen Graham


Διάρκεια: 97'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Οι Sony και Marvel θέλησαν να προσφέρουν κάτι καλύτερο στο κοινό τους με τη συνέχεια του Venom. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι το κοινό δεν φάνηκε να έχει ιδιαίτερο πρόβλημα με την ταινία του 2018. Μια χαρά την είχε αποδεχτεί και μια χαρά εισπράξεις είχε κάνει η ταινία που σκηνοθέτησε ο Ρούπερτ Φλάισερ. Στους κριτικούς δεν είχε βρει θετικές ανταποκρίσεις γενικά αλλά αυτό λίγη σημασία έχει συνήθως για τα μεγάλα στούντιο. Τι αποφάσισε λοιπόν το στούντιο; Αλλάζουμε σκηνοθέτη, φέρνοντας τον Άντι Σέρκις, και κρατάμε τη μία σεναριογράφο από τους τρεις που είχαμε στο πρώτο φιλμ. Ηθοποιοί παραμένουν ίδιοι και προσθέτουμε και τον πάντα καλό Γούντι Χάρελσον και όλα καλά θα πάνε... Η αλήθεια είναι ότι από πλευράς κριτικών (στο εξωτερικό κυρίως) πήγαν κάπως καλύτερα αλλά το κοινό δεν φαίνεται να ενθουσιάστηκε με το το δεύτερο Venom...

 Η ιστορία μας βρίσκει πάλι τον Έντι Μπροκ στο επίκεντρο, ο οποίος συμβιώνει πάντα με τον εξωγήινο οργανισμό που ακούει στο όνομα Βένομ. Στόχος του Έντι είναι να βρεθεί στην κορυφή του δημοσιογραφικού αφρού της πόλης και αυτό το καταφέρνει μετά τη συνομιλία του με τον καταδικασμένο σε θάνατο, Κλίτους Κάσιντι. Δεκάδες φόνους έχει διαπράξει ο Κλίτους στο παρελθόν και τα πτώματα βρίσκονται χάρη στην παρέμβαση του Έντι, αν και ο ίδιος γνωρίζει ότι ουσιαστικά όλα οφείλονται στον Βένομ. Μετά από αυτό, ο Έντι αποκτά ξανά φήμη και φαίνεται η ζωή του να μπαίνει πάλι σε ένα καλό δρόμο. Λίγο καιρό μετά και ώρες πριν την εκτέλεσή του, ο Κλίτους ζητά να ξαναδεί τον Έντι. Κατά τη συνομιλία τους, αρπάζει το χέρι του, το δαγκώνει και με αυτό τον τρόπο, χωρίς να το γνωρίζει, αποκτά και ο ίδιος έναν συμβιωτικό εξωγήινο οργανισμό, ο οποίος θα τον βοηθήσει να ξεφύγει από την εκτέλεσή του και να προκαλέσει πανικό στην πόλη.

 Δεν τα βρήκα καλύτερα τα πράγματα σε τούτη την ταινία για τον Βένομ. Ακόμα πιο χαλαρή σαν προσέγγιση, με τις ρίζες της πίσω στη δεκαετία του 1990 και αντίστοιχες ταινίες εκείνης της περιόδου, δίνει έμφαση στην κωμωδία και επιστρέφει στη δράση από τη μέση της ταινίας και μετά, για να μας οδηγήσει στο κλασικό φινάλε των ταινιών του είδους, με την τελική σύγκρουση. Το αποτέλεσμα που παρέδωσε ο Σέρκις μοιάζει αρκετά πιο πρόχειρο και "μικρό" σε σχέση με την πρώτη ταινία. Υπάρχουν μάλιστα αρκετές στιγμές που φαίνονται "βιαστικές", για να χωρέσουν μάλλον όλα μέσα σε ενενήντα λεπτά. Η διάρκεια δεν είναι μειονέκτημα αλλά το μοντάζ φαίνεται να μην μπορεί να ανταπεξέλθει και ειδικά τα πρώτα δέκα πέντε λεπτά έχεις την αίσθηση ότι παρακολουθείς μια γρήγορη περίληψη όσων ήθελε να πει ο σκηνοθέτης. Από εκεί και πέρα παρακολουθείς μια αρκετά μέτρια υπερηρωική ταινία με μικρές ενδιαφέρουσες αναλαμπές σε κάποιες δομημένα όμορφες εικόνες. Από ουσία, ελάχιστα πράγματα.

 Ο Τομ Χάρντι το διασκεδάζει και βγαίνει αυτό στην οθόνη αλλά πέρα από αυτόν δεν σώζεται ιδιαίτερα κάποιος ηθοποιός. Το πρόβλημα φυσικά δεν εστιάζεται στους ηθοποιούς αλλά κυρίως στο γράψιμο των χαρακτήρων και στο σενάριο. Ακόμα και τον Γούντι Χάρελσον, που είναι δύσκολο να περάσει αδιάφορος, εδώ δεν τον θυμάσαι μετά το τέλος της ταινίας.

 Η μικρή διάρκεια, οι δόσεις καλής κωμωδίας ανά τακτά διαστήματα, ο Τομ Χάρντι και η προσμονή της σύγκρουσης Βένομ - Κάρνατζ, κάνουν την ώρα να περάσει σχετικά γρήγορα. Στο τέλος δεν θυμάσαι πολλά από αυτά που είδες και αυτό είναι το χειρότερο για μια ταινία. Υπάρχουν ταινίες που παρότι αναγνωρίζω ότι δεν είναι αυτό που λες "καλή ταινία", αποτυπώνουν ανάλαφρα στην οθόνη την ιστορία που θέλουν να πουν, χωρίς να επιδιώκουν βάθος στο όλο εγχείρημα, κι αυτό τις κάνει πολλές φορές να είναι εύκολες σε μια δεύτερη, τρίτη ή και τέταρτη προβολή. Κάτι τέτοιο μου έβγαζε το πρώτο Venom. Αυτό εδώ μου φαίνεται λίγο περισσότερο άψυχο ακόμα και για μια απλή ποπ-κορν επιλογή.

 


 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn