Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2018

Pacific Rim: Uprising (2018)

Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας, Δράσης

"Εντελώς στεγνό φιλμ, με κακό σενάριο, άσχημους διαλόγους και αδιάφορους χαρακτήρες. Κι αν μετά απ' όλα αυτά περιμένεις τουλάχιστον να δεις καλά ψηφιακά εφέ και μπόλικο θέαμα που θα σε κάνει να ξεχάσεις τα προηγούμενα, τότε, λυπάμαι, αλλά ακόμα και σε αυτό τον τομέα, το δεύτερο μέρος του Pacific Rim, φαίνεται να μην τα καταφέρνει. Η ματιά του Ντελ Τόρο απουσιάζει εδώ και τα εφέ είναι με τέτοιο τρόπο δουλεμένα που νιώθεις ότι παρακολουθείς ένα πολύ καλό animation αλλά όχι μια ταινία ζωντανής δράσης."

PACIFIC RIM: ΕΞΕΓΕΡΣΗ
Σκηνοθεσία:Steven S. DeKnight
Σενάριο:Steven S. DeKnight,
Emily Carmichael,
Kira Snyder,T.S. Nowlin
Παίζουν:John Boyega,
Scott Eastwood,Cailee Spaeny
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
 Δηλωμένος θαυμαστής του Γκιγέρμο Ντελ Τόρο από τα πρώτα του βήματα και το Cronos και λάτρης του Λαβύρινθου του Πάνα, ανέμενα πάντα τις επόμενες δουλειές του με απόλυτο ενδιαφέρον και δίψα για τα πράγματα που γεννά το μυαλό του Μεξικανού. Δύο ωστόσο είναι τα φιλμς του που μέχρι σήμερα δε μπόρεσαν να ικανοποιήσουν τις προσδοκίες μου. Όσο κι αν σας κάνει εντύπωση, το ένα είναι το φιλμ που έφερε το Όσκαρ στον Ντελ Τόρο, Η Μορφή του Νερού, ενώ το δεύτερο είναι η τεράστια εμπορική επιτυχία που ακούει στο όνομα Το Δαχτυλίδι Της Φωτιάς (Pacific Rim). Δε θα προχωρήσω σε ανάλυση των λόγων που δε μου άρεσε το πρώτο Pacific Rim αλλά θα πάω κατευθείαν στη συνέχεια της ταινίας που κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες, η οποία όπως μπορείτε να φανταστείτε είχε ελάχιστες πιθανότητες να μου αρέσει, καθώς ο Ντελ Τόρο εδώ εκτελεί μόνο χρέη παραγωγού, αφήνοντας τη σκηνοθεσία στον Στίβεν Σ. ΝτεΝάιτ, ο οποίος έχασε τα αυγά και τα πασχάλια.
  Το σενάριο που συνυπογράφει ο ΝτεΝάιτ, μας πηγαίνει δέκα χρόνια μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας και παρακολουθεί του γιο του Στάκερ Πέντακοστ, του θρυλικού αξιωματικού που έδωσε τη ζωή του για να νικηθούν τα κάιτζου και να κλείσει η πύλη απ' την οποία τα τέρατα περνούσαν στη δική μας διάσταση. Ο γιος του, Τζέικ, πρώην πιλότος Γιάγκερ, ζει στην παρανομία πουλώντας στη μαύρη αγορά εξαρτήματα διαλυμένων Γιάγκερ. Σύντομα θα συλληφθεί και ο μόνος τρόπος για να γλιτώσει τη φυλακή είναι να δεχθεί την πρόταση της ετεροθαλούς αδερφής του, Μάκο, και να επιστρέψει στα Γιάγκερ ως εκπαιδευτής νεαρών πιλότων. Παράλληλα ένας νέος αντίπαλος εμφανίζεται για το σώμα των Γιάγκερ, που απειλεί να αντικαταστήσει τα ρομπότ που έσωσαν την ανθρωπότητα. Νέα ρομπότ με χειρισμό από απόσταση και χωρίς πιλότους, έρχονται να πάρουν τη θέση των Γιάγκερ αλλά φαίνεται ότι πίσω από την εταιρεία που προωθεί αυτά τα drones υπάρχει ένα καλά κρυμμένο μυστικό, που έχει να κάνει με τα κάιτζου.
  Εντελώς στεγνό φιλμ, με κακό σενάριο, άσχημους διαλόγους και αδιάφορους χαρακτήρες. Κι αν μετά απ' όλα αυτά περιμένεις τουλάχιστον να δεις καλά ψηφιακά εφέ και μπόλικο θέαμα που θα σε κάνει να ξεχάσεις τα προηγούμενα, τότε, λυπάμαι, αλλά ακόμα και σε αυτό τον τομέα, το δεύτερο μέρος του Pacific Rim, φαίνεται να μην τα καταφέρνει. Η ματιά του Ντελ Τόρο απουσιάζει εδώ και τα εφέ είναι με τέτοιο τρόπο δουλεμένα που νιώθεις ότι παρακολουθείς ένα πολύ καλό animation αλλά όχι μια ταινία ζωντανής δράσης.
  Τα πάντα έχουν απλοποιηθεί εδώ ώστε να τραβήξουν ακόμα πιο νεανικό κοινό, γι αυτό και η απόφαση να βάλουν εφήβους πιλότους στα Γιάγκερ, με την εξήγηση ότι όσο πιο νέοι οι πιλότοι τόσο καλύτερη η μεταξύ τους σύνδεση. Κι αν το προηγούμενο φιλμ στόχευε σε όλους εμάς που μεγαλώσαμε στη δεκαετία του 1980 αλλά και στους λάτρεις του Ιαπωνικού κινηματογράφου με τα γιγάντια τέρατα και τα ρομπότ, έχοντας κι αυτό μια πολύ απλή πλοκή και διατηρώντας το σενάριο σε απλά μονοπάτια, εδώ ο ΝτεΝάιτ κάνει τα πάντα να μοιάζουν όχι απλώς "απλά" αλλά απλοϊκά, ρίχνοντας εντελώς το επίπεδο, θέλοντας φανερά να κερδίσει ένα πολύ πιο νεανικό κοινό.
  Στόχος της εταιρείας παραγωγής, όπως καταλαβαίνουμε και από το φινάλε, είναι να δημιουργήσει ένα νέο franchise. Τα βήματα που έγιναν όμως με αυτό το φιλμ δε θεωρώ ότι είναι ικανά να στηρίξουν αυτή την επιθυμία, καθώς προσωπικά βρήκα το Pacific Rim: Uprising μια από τις χειρότερες ταινίες του 2018, έως τώρα.



Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn
IMDb



Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2018

Cargo (2017)

Είδος: Δραματική, Τρόμου, Θρίλερ

"Είμαι σίγουρος ότι πίσω στο 1968 δε μπορούσε να φανταστεί ο Τζορτζ Ρομέρο τι θα ακριβώς θα συνέβαινε στην παγκόσμια κινηματογραφική βιομηχανία πενήντα χρόνια μετά την πρεμιέρα του Η Νύχτα Των Ζωντανών Νεκρών. Όχι μόνο δημιουργούσε ένα νέο κινηματογραφικό είδος ή παρακλάδι των ταινιών τρόμου, αν θέλετε, με πρωταγωνιστές τους ζωντανούς νεκρούς, τα ζόμπι, αλλά ακόμα κι αυτό το είδος, τόσα χρόνια μετά, όχι μόνο δεν έχει πεθάνει, αλλά έχει αποκτήσει και τα δικά του παρακλάδια, υποκατηγορίες του "υπό είδους", με κωμωδίες και τελευταία με δραματικά φιλμ που εκτυλίσσονται σε έναν κόσμο που μια επιδημία μετατρέπει τους ανθρώπους σε ζόμπι."

ΦΟΡΤΙΟ
Σκηνοθεσία: Ben Howling,
Yolanda Ramke
Σενάριο:Yolanda Ramke
Παίζουν:Martin Freeman,
Anthony Hayes,Susie Porter
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
 Είμαι σίγουρος ότι πίσω στο 1968 δε μπορούσε να φανταστεί ο Τζορτζ Ρομέρο τι θα ακριβώς θα συνέβαινε στην παγκόσμια κινηματογραφική βιομηχανία πενήντα χρόνια μετά την πρεμιέρα του Η Νύχτα Των Ζωντανών Νεκρών. Όχι μόνο δημιουργούσε ένα νέο κινηματογραφικό είδος ή παρακλάδι των ταινιών τρόμου, αν θέλετε, με πρωταγωνιστές τους ζωντανούς νεκρούς, τα ζόμπι, αλλά ακόμα κι αυτό το είδος, τόσα χρόνια μετά, όχι μόνο δεν έχει πεθάνει, αλλά έχει αποκτήσει και τα δικά του παρακλάδια, υποκατηγορίες του "υπό είδους", με κωμωδίες και τελευταία με δραματικά φιλμ που εκτυλίσσονται σε έναν κόσμο που μια επιδημία μετατρέπει τους ανθρώπους σε ζόμπι. Ένα ενδιαφέρον δείγμα ήταν το Maggie, πριν μερικά χρόνια, με πρωταγωνιστή τον Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ σε ρόλο έκπληξη. Ακόμα ένα δείγμα δραματικής ταινίας που κινείται στον κόσμο των ζόμπι είναι το φετινό, Cargo (Φορτίο), που μπορείτε να παρακολουθήσετε στο Netflix. Όχι τόσο σκοτεινό, υπόγειο και αργό όσο το Maggie αλλά αξιοπρεπές κι αυτό.
  Ο Μάρτιν Φρίμαν πρωταγωνιστεί στο ρόλο του Άντι, που μαζί με τη γυναίκα του και την κορούλα τους, η οποία είναι δεν είναι ενός έτους, προσπαθεί να φτάσει σε ένα καταφύγιο, για να προφυλαχτούν από την επιδημία που έχει ξεσπάσει και μετατρέπει τους ανθρώπους σε άλογα, αιμοβόρα πλάσματα. Από τη στιγμή που οι άνθρωποι εκτίθενται στον ιό, έχουν περίπου σαράντα οκτώ ώρες πριν μετατραπούν σε ζόμπι. Ο δρόμος γίνεται πολύ πιο δύσκολος για τον Άντι, όταν η γυναίκα του δαγκώνεται από ένα τέτοιο πλάσμα και σύντομα χάνει τη ζωή της. Ο Άντι πρέπει τώρα να φτάσει στο καταφύγιο μόνος του και κουβαλώντας τη μικρή του σε όλη τη διαδρομή.
  Το 2013 κυκλοφόρησε ένα μικρού μήκους φιλμ, με τον τίτλο Cargo και δημιουργοί του ήταν οι Μπεν Χάουλινγκ και Γιολάντα Ράμκι, οι ίδιοι που είναι υπεύθυνοι και για το μεγάλου μήκους φιλμ. Η ιδέα και το φινάλε της ταινίας παραμένουν ίδια, απλώς εδώ οι σκηνοθέτες έπρεπε να γεμίσουν περισσότερο χρόνο, κάτι που δε λειτούργησε υπέρ τους. Όχι ότι έφτιαξαν μια κακή ταινία. Έφτιαξαν μια συμπαθητική ταινία, με καλές ερμηνείες, προσπάθεια να περάσουν μηνύματα για την Αυστραλιανή ήπειρο και του κατοίκους της, χωρίς έμφαση στα ζόμπι, το αίμα και τον τρόμο, αλλά στις ανθρώπινες σχέσεις, τη φύση και τον γονιό. Στο πρόσωπο του Άντι βλέπουμε τον πατέρα που θα κάνει τα πάντα για να σώσει το παιδί, που το μυαλό του δουλεύει ακόμα και την ύστατη στιγμή για να του προσφέρει την απόλυτη λύτρωση.
  Ο Μάρτιν Φρίμαν είναι αυτός που στην ουσία κρατάει το φιλμ, με τη μικρούλα να βρίσκεται πάντα στην πλάτη του ή στην αγκαλιά του, ενώ συμπαθητική είναι και η μικρή Αβορίγινας, Σιμόν Λάντερς, που βρίσκεται στο δρόμο του Άντι και έχοντας χάσει κι αυτή τους δικούς της. Εκτός από τα ζόμπι έχουμε όμως κι άλλον κακό στην υπόθεση, τον οποίο υποδύεται ο Άντονι Χέιζ. Εδώ έχουμε έναν ρόλο που δεν αναπτύχθηκε όσο θα έπρεπε και χάνεται ευκαιρία να ειπωθούν πολύ περισσότερα πράγματα για την ανθρώπινη φύση και τη λειτουργία της σε περιόδους που είναι σημαντική η αυτοσυντήρηση.
  Γενικά το φιλμ των Χάουλινγκ και Ράμκι παρακολουθείται εύκολα μέχρι τα πρώτα περίπου πενήντα λεπτά. Κάπου εκεί χάνει το ρυθμό του, προσπαθεί να γεμίσει το χρόνο ανούσια, αναμασώντας τα ίδια πράγματα, κάνοντας έτσι μια μεγάλη "κοιλιά" μέχρι να φτάσει στο φινάλε του, το οποίο μπορεί να βρείτε συγκινητικό άλλα δεν έρχεται με όση δύναμη θα μπορούσε να έρθει, ώστε να μας αγγίξει ακόμα περισσότερο.



Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn
IMDb