Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2019

Close (2019)

Είδος: Θρίλερ, Δράσης

"Αργή, πάρα πολύ αργή εξέλιξη σε ένα φιλμ που φαίνεται να ξεκίνησε με  άλλες προοπτικές, επιθυμώντας να γίνει ένα θρίλερ κυνηγητού και πολιτικών διαστάσεων αλλά στο δρόμο κάτι δε λειτουργεί. Πέρα από μια σκηνή έντασης, όχι πολύ καλά δοσμένη αλλά που βγαίνει μια προσπάθεια, δεν υπάρχει τίποτα άλλο που να σου προκαλεί, έστω και λίγη, αγωνία."


ΚΟΝΤΑ
Σκηνοθεσία:Vicky Jewson
Σενάριο:Vicky Jewson,Rupert Whitaker
Παίζουν:Noomi Rapace,
Olivia Jewson,Abdellatif Chaouqi
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
 Η καλή ηθοποιός Νόομι Ραπάς προσπαθεί να πάρει στην πλάτη της την ταινία που σκηνοθέτησε η Βίκυ Τζούσον αλλά η σκηνοθέτις την προδίδει και καταλήγει να περιφέρεται σε μια ταινία που δεν ξέρει ούτε τι ηρωίδα θέλει να έχει, ούτε τι θέλει να δώσει στο θεατή. Δεν είναι ταινία δράσης, δεν είναι θρίλερ, δεν είναι δράμα. Είναι κάτι που προσπαθεί να μπλέξει όλα αυτά, χωρίς να κάνει τίποτα από αυτά σε ικανοποιητικό βαθμό.
  Η Ραπάς παίζει μια σωματοφύλακα με πληγωμένο παρελθόν, προσωπικό κι επαγγελματικό, η οποία αναλαμβάνει την προστασία της κόρης ενός εκατομμυριούχου που μόλις έχει πεθάνει. Η κόρη ζει με την μητριά της, η οποία ασχολείται με τις επενδύσεις του συζύγου. Ένα σχέδιο για επένδυση στο Μαρόκο είναι αυτό που προκαλεί την αναστάτωση καθώς όλα φαίνεται να κινούνται για την κατάρριψη του και την πτώση των μετοχών της εταιρείας του μακαρίτη. Μια απόπειρα απαγωγής που αποτρέπει η σωματοφύλακας, φέρνει προστάτη και προστατευόμενο κυνηγημένους στους δρόμους του Μαρόκο, να προσπαθούν να ανακαλύψουν ποιος κρύβεται πίσω απ' όλα αυτά.
  Αργή, πάρα πολύ αργή εξέλιξη σε ένα φιλμ που φαίνεται να ξεκίνησε με άλλες προοπτικές, επιθυμώντας να γίνει ένα θρίλερ κυνηγητού και πολιτικών διαστάσεων αλλά στο δρόμο κάτι δε λειτουργεί. Πέρα από μια σκηνή έντασης, όχι πολύ καλά δοσμένη αλλά που βγαίνει μια προσπάθεια, δεν υπάρχει τίποτα άλλο που να σου προκαλεί, έστω και λίγη, αγωνία.
  Το σενάριο προσπαθεί να στήσει μια ιστορία που ποντάρει στη σχέση σωματοφύλακα και προστατευόμενης αλλά δε μπορεί να τους δώσει ουσιαστικά καλούς διαλόγους κι έτσι μένει να κάνουν ότι μπορούν οι ηθοποιοί με αυτό που τους δίνεται και δυστυχώς δε μπορούν κάνουν πολλά.
  Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από έναν αφηγητή που δεν είναι καλός αφηγητής, που δεν έχει δομή στο λόγο του και χάνεται στους διαδρόμους της ιστορίας που θέλει να πει, προσπαθώντας να μας δώσει διάφορα στοιχεία και να κάνει την ιστορία του μεγαλύτερη και πιο ενδιαφέρουσα, πετυχαίνοντας εν τέλει ακριβώς το αντίθετο. Ακριβώς αυτό συμβαίνει και στην ταινία μας. Θέλει να μπλέξει αρκετά πράγματα, χαρακτήρες και γεγονότα, χάνοντας την ουσία.



Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn
IMDb


Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2019

Io (2019)

Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας, Δράμα

"Όχι από τις καλές επιλογές του Netflix, το Ιώ: Μόνη Στη Γη. Η ιδέα έχει ενδιαφέρον, η φωτογραφία της ταινίας είναι καλή αλλά από εκεί και πέρα χωλαίνει σε αρκετά σημεία και μπορεί να κουράσει πριν ακόμα φτάσει τα μισά."

ΙΩ:
ΜΟΝΗ ΣΤΗ ΓΗ
Σκηνοθεσία:Jonathan Helpert
Σενάριο:Clay Jeter,Charles Spano,
Will Basanta
Παίζουν:Margaret Qualley,
Anthony Mackie,Danny Huston 
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
 Η ανθρωπότητα τα κατάφερε κι έκανε τον πλανήτη μη κατοικήσιμο. Ο αέρας είναι τοξικός στα περισσότερα σημεία κι έτσι σχεδόν όλοι οι κάτοικοι έχουν μεταφερθεί στο δορυφόρο του πλανήτη Δία, Ιώ, αναζητώντας παράλληλα νέους πλανήτες να κατοικήσουν. Πίσω έχει μείνει η Σαμ, κόρη διάσημου επιστήμονα που αναζητούσε τρόπο να γίνει ξανά η Γη όπως πριν, και συνεχίζει το έργο του πατέρα της που έχει πεθάνει. Τη Σαμ επισκέπτεται αναπάντεχα ένας ακόμη άνθρωπος που έχει μείνει πίσω και οι δυο τους αποφασίζουν να αναχωρήσουν για την τελευταία αποστολή μεταφοράς ανθρώπων στον πλανήτη Ιώ. 
  "Αργά- αργά, βαριά- βαριά" κυλάνε τα λεπτά σε αυτό το δράμα επιστημονικής φαντασίας. Αρχικά μοιάζει ενδιαφέρον το πράγμα αλλά όσο προχωράμε τόσο το φιλμ μας χάνει. Κουβέντα στην κουβέντα, μυθολογικές αναφορές, προβληματισμοί οικολογικοί και φιλοσοφικοί, επιστημονικές αναφορές που δε μπορούμε να ξέρουμε κατά πόσο στέκουν (και σε αυτού του ύφους τα φιλμς ΠΡΕΠΕΙ να στέκουν...) και παράλληλα μπαίνει με αμήχανο τρόπο κι ένα ρομάντζο, το οποίο προσβλέπει να δώσει πόντους στο φινάλε της ταινίας. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας που επιλέγουν να χρησιμοποιήσουν το είδος απλώς για να πουν μια ανθρώπινη ιστορία (ίσως αυτή να είναι και η ουσία της επιστημονικής φαντασίας), να κάνουν σχόλια πάνω στον άνθρωπο, τον πλανήτη, την εξέλιξη, τη μοναξιά, τη συντροφικότητα. Το πρόβλημα προκύπτει όμως όταν το σενάριο και κυρίως οι διάλογοι φαίνεται να μη μπορούν να εμβαθύνουν ή έστω με κάποιο τρόπο να προβληματίσουν το θεατή. Όταν δε και η σκηνοθεσία αποφασίζει να δώσει στο φιλμ τόσο αργούς ρυθμούς χωρίς να τους χρησιμοποιεί όμως υπέρ της πλοκής, τονίζοντας κάτι από όσα συμβαίνουν, τότε τα πράγματα γίνονται δύσκολα ακόμα και για το θεατή που είναι μυημένος σε ταινίες αργών ρυθμών.
  Οι δύο ηθοποιοί στους οποίους βασίζεται ολοκληρωτικά η ταινία είναι η Μάργκαρετ Κουόλεϊ και ο Άντονι Μάκι, ενώ για πολύ λίγο βλέπουμε και τον Ντάνι Χιούστον, που υποδύεται τον πατέρα της Σαμ. Κουόλεϊ και Μάκι το παλεύουν και φαίνεται ότι είναι καλοί ηθοποιοί αλλά χημεία δεν υπάρχει μεταξύ τους. Όταν μπαίνει λίγο πιο έντονα το ερωτικό στοιχείο, η όχι καλή χημεία μεταξύ τους βοηθάει γιατί υπάρχουν σκηνές που θα έπρεπε να είναι ούτως ή άλλως αμήχανες, αλλά τις υπόλοιπες στιγμές αυτό δημιουργεί ένα ακόμα θέμα στη ροή της ταινίας.
  Όχι από τις καλές επιλογές του Netflix, το Ιώ: Μόνη Στη Γη. Η ιδέα έχει ενδιαφέρον, η φωτογραφία της ταινίας είναι καλή αλλά από εκεί και πέρα χωλαίνει σε αρκετά σημεία και μπορεί να κουράσει πριν ακόμα φτάσει τα μισά.




Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn
IMDb