Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2020

Over The Moon (2020) Review

 


ΦΕΓΓΑΡΙ, ΣΟΥ 'ΡΧΟΜΑΙ


Κινούμενα Σχέδια, Φαντασίας,
Μιούζικαλ


Σκηνοθεσία:Glen Keane,John Kahrs

Σενάριο:Audrey Wells,
Jennifer Yee McDevitt,Alice Wu

Πρωταγωνιστούν:Cathy Ang,
John Cho,Sandra Oh,Robert G. Chiu


Διάρκεια: 95'
 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος  

Στη νέα animation ταινία που μας παρουσιάζει το Netflix, με τίτλο Over The Moon, καλούμαστε να κάνουμε ένα ταξίδι στην Κίνα, να γνωρίσουμε μερικές μυθικές φιγούρες της Κινεζικής μυθολογίας, και χωρίς φόβο φροντίζει να πει και μερικά πράγματα για τη θλίψη της απώλειας των αγαπημένων μας. Όλα αυτά χωρίς φυσικά να γίνει το θέαμα βαρύ για τα παιδικά ματάκια αλλά ακριβώς το αντίθετο, καθώς τα χρώματα είναι πάντα έντονα και τα τραγούδια διαδέχονται το ένα το άλλο, αφού στην ουσία μιλάμε για ένα μιούζικαλ σε animation μορφή!

 Η μικρή Φέι Φέι ζει ευτυχισμένη με τη μαμά και το μπαμπά της και βοηθάει πάντα στον φούρνο που διατηρούν οι δικοί της. Αγαπημένη γιορτή της είναι η παραδοσιακή Κινεζική γιορτή του φεγγαριού κατά τη διάρκεια της οποίας η Φέι Φέι ψήνει φεγγαροκεκάκια και ακούει τη μαμά της να της διηγείται την ιστορία της Θεάς του Φεγγαριού, Τσάνγκα, η οποία ζει απομονωμένη στη Σελήνη, περιμένοντας τον αγαπημένο της να επιστρέψει. Η ζωή της Φέι Φέι κλονίζεται όταν η μαμά της υποκύπτει πια στην αρρώστια της και "φεύγει". Τα χρονιά περνάνε και όλα φαίνεται να έχουν μπει σε μια κανονική ροή για την πιτσιρίκα, μέχρι που ο μπαμπάς φέρνει στη ζωή τους μια νέα σύντροφο και τον μικρό γιο της. Η αντίδραση της Φέι Φέι για να νιώσει ότι βρίσκεται κοντά στη μαμά της και όχι σε αυτή τη νέα οικογένεια που θέλει να φτιάξει ο μπαμπάς της, έιναι να αποδείξει ότι η ιστορία που τόσα χρόνια της διηγούνταν είναι αληθινή. Προχωρά λοιπόν στην κατασκευή ενός πυραύλου που θα την ταξιδέψει στο φεγγάρι, όπου εκεί ελπίζει να βρει την Τσάνγκα και αποδείξει ότι η μαμά της είχε δίκιο για τη θεά της Σελήνης.


Ειδικά μέχρι το πρώτο μισό του, το φιλμ είναι πανέμορφο. Τα τραγούδια που ακούγονται είναι τόσο γλυκά και η ιστορία κυλάει πάρα πολύ όμορφα, τόσο για μικρούς όσο και για μεγάλους. Εκεί που πάει να σε χάσει λίγο (εσένα τον μεγάλο...) είναι η στιγμή της μετάβασης στο φεγγάρι, όπου μπαίνουν μπροστά τα μαγικά πλάσματα και η όλη ιστορία παίρνει άλλη τροπή. Κι εκεί όμως, αν αφεθείς, μεταφέρεσαι σε έναν κόσμο διαφορετικό και πολύχρωμο με ένα σωρό τρελά πλάσματα, όπως τις Φεγγαρόκοτες, που σιγά σιγά σε κερδίζει ξανά!

 Το animation κινείται σε υψηλά στάνταρ, τόσο στη διάρκεια της "επίγειας" αφήγησης όσο και στη μεταφορά στη Σελήνη, εκεί όπου οι δημιουργοί μπορούν να παίξουν πολύ πιο ελεύθερα και να δημιουργήσουν το φανταστικό κόσμο που κατοικεί η Τσάνγκα.

 Γενικά αυτή εδώ η προσπάθεια δεν στερείται κινηματογραφικής αίσθησης. Από πλευράς αφήγησης, σεναρίου, animation, ερμηνειών (πάρα πολύ καλή η Ελληνική μεταγλώττιση και εξαιρετικές φωνές) υπάρχει ένα αρκετά καλό επίπεδο. Τα πιτσιρίκια θα το αγαπήσουν και οι μεγάλοι δεν θα περάσουν καθόλου άσχημα!




Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn


  


Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2020

Come Play (2020) Review


ΕΛΑ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ

Τρόμου, Μυστηρίου


Σκηνοθεσία:Jacob Chase

Σενάριο:Jacob Chase
Πρωταγωνιστούν:Azhy Robertson,
Gillian Jacobs,John Gallagher Jr.


Διάρκεια: 97'
 


Γράφει ο Νίκος Ρέντζος  

Αν υπάρχει κάτι που δεν λείπει από κανένα κομμάτι της ζωής μας στη σημερινή εποχή, αυτό είναι σίγουρα οι οθόνες. Οθόνες κινητών, ταμπλέτες, τηλεοράσεις, σταθεροί και φορητοί υπολογιστές και η λίστα μπορεί να συνεχιστεί με αρκετά ακόμη παραδείγματα. Αν θέλεις λοιπόν να στήσεις μια ταινία τρόμου με ένα πλάσμα που κατοικεί πίσω από αυτές τις οθόνες, σε έναν άλλο παράλληλο κόσμο, που μπορεί να σε παρακολουθεί συνεχώς, καραδοκώντας να σε παρασύρει στον κόσμο του, νομίζω ότι θα βρεις αρκετούς συμπαραστάτες. Αυτό έκανε και ο Τζέικομπ Τσέιζ και προχώρησε την ιδέα του ένα βήμα παραπέρα, δημιουργώντας ένα πεντάλεπτο φιλμάκι τρόμου, με τον τίτλο Larry. Το 2020 προχώρησε ένα ακόμη βήμα και έφτιαξε ένα μεγάλου μήκους φιλμ, βασισμένο σε αυτή την ιδέα. Υπάρχει όμως πάντα ένα σύμπτωμα σε όλα τα φιλμ που από μικρού μήκους γίνονται μεγάλου μήκους, το οποίο εμφανίζεται κι εδώ. Η ιδέα δουλεύει μια χαρά σε ένα πεντάλεπτο φιλμάκι, όμως χωλαίνει όταν πρέπει να γεμίσει ενενήντα λεπτά, με ιστορία, πλοκή, χαρακτήρες.

Ο Όλιβερ είναι ένας πιτσιρικάς γύρω στα δέκα, με αυτισμό και χωρίς να μπορεί να χρησιμοποιήσει την ομιλία του. Το κινητό του είναι πάντα μαζί του για να μπορεί να επικοινωνεί μέσω ενός φωνητικού προγράμματος αλλά και για να βλέπει τον αγαπημένο του Μπομπ Σφουγγαράκη. Πίσω από την οθόνη του smartphone όμως υπάρχει ο Λάρι, ένα πλάσμα που θέλει να παρασύρει τον Όλιβερ στον κόσμο του και να γίνουν για πάντα φίλοι. Ο Λάρι εμφανίζει την ιστορία του σε μορφή παραμυθιού στην οθόνη και ελπίζει ο Όλιβερ να την διαβάσει ως το τέλος, δίνοντάς του έτσι τη δυνατότητα να εισβάλει στον κόσμο μας και να πάρει τον πιτσιρικά μαζί του. Ο μικρός καταλαβαίνει την παγίδα και προσπαθεί να προειδοποιήσει τους φίλους του και τους γονείς του αλλά όταν τα καταφέρνει είναι πια πολύ αργά.


Δυστυχώς, το Come Play δεν κατάφερε να με πάρει ποτέ στον κόσμο του, παρά τα μερικά καλά διαστήματα που έχει, όπως το αρκετά καλό φινάλε του. Κύριο πρόβλημα νομίζω ότι είναι το αδύναμο γράψιμο του Τσέιζ, που είναι και σεναριογράφος της ταινίας του. Δυσκολεύτηκε μάλλον να “απλώσει” την ιδέα του στη διάρκεια των ενενήντα λεπτών, με αποτέλεσμα να το φιλμ του να μην έχει ρυθμό και να βασίζεται στις σκηνές που ο Λάρι επιχειρεί να εισέλθει στον κόσμο μας. Αυτές οι σκηνές δεν είναι κακές, αντιθέτως, μία δύο από αυτές σου προκαλούν μια αγωνία. Δεν αρκεί όμως αυτό για να κρατήσεις τον θεατή εκεί.

Οι χαρακτήρες δεν είναι δουλεμένοι, με εξαίρεση ίσως τον Όλιβερ και λιγότερο τη μαμά του. Οι υπόλοιποι πιτσιρικάδες και ο μπαμπάς δεν αξιοποιούνται από το σενάριο του Τσέιζ. Ενδεχομένως βέβαια να υπάρχει κι ένα θεματάκι στη διανομή των ρόλων, με κύρια ένστασή μου την επιλογή της αγαπητής μου γενικότερα, Τζίλιαν Τζέικομπς, η οποία μοιάζει πολύ έξω από τα νερά της.

Ο καλός ηχητικός σχεδιασμός βοηθάει στα γνωστά και αναμενόμενα jumpscares αλλά είναι ένα από τα ελάχιστα ίσως καλά κομμάτια της ταινίας. Πέρα από λίγες ξαφνικές τρομάρες που θα πάρετε, φοβάμαι ότι δε θα σας μείνουν πράγματα από το Come Play. Η ιδέα καλή, οι αναγνώσεις που μπορείς να κάνεις ως προς την σχέση τεχνολογίας (οθονών) και ατόμου, τη βύθιση των περισσότερων στον εικονικό κόσμο και άλλα τέτοια, καλά είναι που έστω μπορείς να τα διακρίνεις. Το σύνολο όμως δεν δουλεύει και ως συνήθως οι καλές προθέσεις δεν αρκούν.




Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn